Onzeker bestaan Leven aan de rafelrand van de arbeidsmarkt

Nooit in de geschiedenis waren we zo rijk als nu. Maar niet iedereen profiteert daar van mee. Honderdduizenden werknemers sprokkelen met hard werken een karig inkomen bij elkaar. Hun arbeidsomstandigheden zijn belabberd en van hun loon kunnen ze niet fatsoenlijk leven. Ze werken op onmogelijke tijden. Sommigen hebben zelfs twee banen. Ze hoppen van het ene tijdelijke contract naar het andere, weten vandaag niet of ze morgen nog werk hebben. Ze liggen wakker omdat hun kinderen niet op zwemles kunnen, voelen zich mislukt. En tijdens de recessie zijn ze vaak de eersten die eruit vliegen. Vrouwen moeten economisch zelfstandig worden, ouderen moeten langer aan het werk blijven, werklozen moeten desnoods de arbeidsmarkt op geschopt worden. Een mooi beleidsstreven, maar het resultaat is dat ze zich vaak niet gezien voelen, terwijl ze zich uit de naad werken. Je hoort ze nooit. Daar zijn ze te bescheiden voor en niet zelden vrezen ze voor ontslag als ze hun verhaal aan de grote klok hangen. In Onzeker bestaan doen ze een boekje open over de onderkant van de arbeidsmarkt. In Nederland. Anno 2009.