Inmiddels moet het wel ’s werelds langste sit-in zijn: een enorme groep dorpelingen heeft de laatste drie jaar kamperend doorgebracht op een heuvel in het Atlasgebergte in Marokko. Ze zitten daar om te protesteren tegen een mijnbouwbedrijf dat hard op weg is om de regio flink te vervuilen.

Op de heuvel staan kleine, stenen gebouwtjes. Ze zijn volgespoten met graffiti en er is zelfs een openluchtgalerij. Inspirerende teksten van mensen als Martin Luther King en Moeder Teresa sieren de deuren. Op de dam van een nabijgelegen waterreservoir staat het gezicht geschilderd van een lokale activist, die nu in de gevangenis zit.

Vervuiling
De bewoners van de Berberse gemeenschap van Imider zitten hier met een duidelijk doel voor ogen: ze zijn fel tegen de dump van enorme hoeveelheden chemisch afval die worden geproduceerd door het mijnbouwbedrijf. De meeste van hen zijn boeren. Het chemische afval vervuilt hun waterwegen, wat rampzalige gevolgen heeft voor het leven in het dorp. In dit geval gaat het om de Société Métallurgique d’Imider (SMI). Een mijnbedrijf dat een van Afrika’s belangrijkste zilvermijnen in handen heeft. De komst van de mijnindustrie in het gebied ging gepaard met het afpakken van land en excessieve exploitatie en vervuiling van grond en water.

Zonnepanelen
Op het moment doen er zo’n drieduizend mensen mee met de sit-in, onder constant toezicht van de politie die af en toe ingrijpt om de protestanten onder druk te zetten. Omdat het om een onbewoond gebied gaat, is er geen enkele vorm van energie. Om meer gehoor te geven aan het protest en om mensen en de pers constant up-to-date te kunnen houden, heeft de groep enorme behoefte aan energiebronnen. Zo kunnen er bijvoorbeeld video’s en documentaires over de verschillende aspecten van de mijnindustrie worden geüpload. XminY steunt de groep met een financiële bijdrage waarmee zij zonnepanelen kunnen aanschaffen.

Zilver in ruil voor afval
Terwijl het gebied rijk aan zilver is, vormt het ook de thuisbasis voor een grote groep zeer arme mensen. ‘We zijn klaar om te praten’, zegt Brahaim Udawd. Hij is 30 jaar en een van de leiders van de protestbeweging. Hij heeft het over de gebeurtenissen die hebben geleid tot de bezetting van de heuveltop. ‘Maar niemand schonk aandacht aan ons, dus hebben we de watertoevoer tot het mijnbouwbedrijf afgesloten. Zij nemen het zilver, en laten ons achter met afval.’ Bou Tahar, een 70-jarige boer, valt hem bij: ‘In de jaren negentig had ik bomen, fruit, olie en amandelen. Maar alles is doodgegaan sinds de mijn water begon te claimen. Sinds we de toevoer hebben afgesloten in 2011, begonnen onze bronnen zich weer langzaamaan te vullen.’

Schreeuw om hulp
Het protest van deze groep lijkt misschien vooral ideologisch en op vrij kleine schaal plaats te vinden, maar het gaat niet alleen maar om de mensen in Imider die opkomen voor hun eigen leefomstandigheden. Dit conflict is onderdeel van een reeks conflicten over de hele wereld met grote mijnbouwbedrijven. ‘We zijn hier al zo lang, en niemand hoort onze schreeuw om hulp’, zegt Mina Ouzinne, een 40-jarige deelneemster aan de sit-in. ‘Ik hoop dat er iets gaat veranderen, meer gelijkheid. Nu zijn we alleen maar gelijk in armoede.’