Verzamelde verhalen 1889-1894 Verzamelde werken deel 4

Toen Anton Pavlovitsj Tsjechov (1860â??1904) enkele jaren voor zijn dood zijn Verzameld werk samenstelde, nam hij daarin eenentwintig verhalen op die hij schreef in de jaren 1889â??1894. Dit vierde deel van zijn Verzamelde verhalen bevat deze grote allema: â??Zaal 6â??, â??De viool van Rothschildâ??, â??De weddenschapâ??, â??Een vervelende geschiedenisâ??, â??Het duelâ??, â??Mijn vrouwâ??, â??Het verhaal van een onbekendeâ?? en â??Vrouwenheerschappijâ??. En wat te denken van Tolstoj die, toen hij â??De zwarte monnikâ?? gelezen had, uitriep: â??Oh wat mooi, wat mooi!â??? De schitterende nieuwe vertaling is van Tom Eekman, Aai Prins en Anne Stoffel.

Tsjechov was arts. Zijn befaamde uitspraak â??De geneeskunde is mijn wettige echtgenote, de literatuur is mijn maîtresseâ?? sloeg omstreeks 1888 om in haar tegendeel. Nu zou men de â??jongeâ?? Tsjechov onrecht doen door te stellen dat hij zijn reputatie dankt aan de verhalen die hij na 1888 schreef: ook in de eerste drie delen van zijn Verzamelde verhalen ziet men de grootmeester aan het werk. Maar uit â??De weddenschapâ??, het verhaal waarmee dit vierde deel begint, blijkt direct dat de literatuur in 1889 inderdaad zijn nieuwe â??echtgenoteâ?? was geworden. En dat is nog maar het begin.