De elegieën van Duino Uit het Duits vertaald door Atze van Wieren

Eindelijk na 30 jaar een nieuwe vertaling van De elegieën van Duino Uit het Duits door Atze van Wieren
Deze nieuwe vertaling is muzikaal, krachtig en nauwgezet, waardoor diepte en schoonheid van dit grootse werk optimaal tot hun recht komen.
Naast de vertaling bevat het boek ook de Duitse tekst van de gedichten, een korte biografie van Rilke, aantekeningen bij de vertaling en de tekst van de brief aan Hulewicz.

DE EERSTE ELEGIE

wie, als ik riep, zou mij dan horen uit de reien
der engelen? en stel eens, één nam mij
plotseling aan het hart: ik zou vergaan
door zijn sterker bestaan. Want het schone is niets
dan het begin der verschrikking, dat wij net nog verdragen,
en wij bewonderen het zo, omdat het onaangedaan nalaat
ons te vernietigen. Iedere engel jaagt schrik aan.
En daarom houd ik mij in en verkrop de lokroep
van mijn donker gesnik. Ach, op wie kunnen wij
staat maken? Niet op engelen en niet op mensen,
en de schrandere dieren hebben al door
dat wij niet zo thuis en vertrouwd zijn
in onze verklaarde wereld. Er rest ons misschien
ergens een boom op de helling en ons dagelijks
weerzien daarvan; er rest ons de straat van gisteren
en de blijvende trouw van een gewoonte
die het bij ons beviel, en daarom bleef ze en ging niet.
O en de nacht, de nacht, als de wind vol van heelal
ons schrijnt in het gelaat - , voor wie bleef hij niet, de verlangde,
zacht teleurstellende, die het alleenstaand hart
moeizaam te wachten staat. Is hij voor geliefden lichter?
Ach, zij verbergen slechts samen voor elkaar hun lot.
Weet je het nog niet? Werp uit je armen leegte
de ruimte in, die wij ademen; misschien dat de vogels
de verruimde lucht voelen met inniger vlucht.