Plakken voor PARDON

[wij hebben de poster niet, dus knip 'm zelf uit tijdschrift of krant of download de poster vanaf de actiesite: www.plakkenvoorpardon.nl ]

Wat is er aan de hand?
Een derde van de asielzoekers in Nederland is kind, jonger dan 18 jaar. Ze zijn alleen of met hun ouders gekomen. Ze moeten vaak lang wachten op de definitieve uitkomst van hun asielprocedure. Net als andere kinderen in Nederland gaan ze naar school. Ze wonen meestal in grootschalige asielzoekerscentra. Soms jarenlang op één kamer met hun ouders. Deze leefsituatie bemoeilijkt hun opvoeding. De gezinnen krijgen weinig geld. Tot nu toe onvoldoende voor gezonde voeding. Gelukkig heeft de minister onlangs besloten dat bedrag te verhogen. Asielzoekerskinderen hebben niet de jeugd die hen toekomt. Zij dragen verantwoordelijkheden die niet bij hun leeftijd passen. Zowel hun ouders als zijzelf hebben veel meegemaakt en zijn soms getraumatiseerd. Vaak moeten zij voor hun ouders tolken, omdat kinderen het Nederlands sneller oppikken. Door het afnemen van het aantal asielzoekers worden centra gesloten en de bewoners overgeplaatst.

Asielzoekerskinderen verhuizen daarom nogal eens tijdens hun verblijf in Nederland. Dat is niet goed voor hun ontwikkeling. Zij maken moeilijker vriendjes, en doen het minder goed op school. Meer dan vijf jaar leven in onzekerheid is te lang. Van kinderen die hier dan al helemaal gewend zijn, mag niet verwacht worden dat zij ergens anders opnieuw beginnen. Zeker niet in landen waar het nog steeds onrustig is. Na zoveel jaar onder moeilijke omstandigheden in Nederland te hebben geleefd, kan dat in redelijkheid niet van hen gevraagd worden. Het is tijd dat de overheid haar verantwoordelijkheid neemt en een definitieve verblijfsvergunning geeft aan asielzoekers die al langer dan vijf jaar in Nederland zijn. Oorlogsmisdadigers en veroordeelden wegens ernstige delicten zijn natuurlijk uitgesloten van een vergunning. Ook als dat later wordt vastgesteld.

Om wie gaat het?
In 2001 is in Nederland een nieuwe vreemdelingenwet ingegaan. Op dat moment hadden nog 26.000 mensen een asielaanvraag lopen, of waren uitgeprocedeerd (3.000 mensen). Mannen, vrouwen en kinderen. Ouderen en jongeren. Uit tal van landen. Een deel van deze groep wacht nog steeds op een definitieve beslissing op hun aanvraag.

De cijfers
Volgens de laatste, beschikbare cijfers waren eind augustus 2006 zo'n 21.650 van de 26.000 dossiers afgehandeld. Ruim 9.500 mensen (44%) kregen een (soms tijdelijke) vergunning, omdat zij daar volgens de wet recht op hadden. Zo'n 7.650 mensen (35%) vertrokken met onbekende bestemming. En 4.500 mensen (21%) keerden terug naar het land van herkomst.

Verantwoordelijk Minister Verdonk heeft toegezegd dat de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) voor 1 oktober 2006 op alle 26.000 dossiers een eerste beslissing op het asielverzoek zal hebben genomen. Dat is ook vrijwel gelukt. Dit betekent echter niet dat de dossiers dan ook zijn afgehandeld. Na zo'n eerste beslissing kijkt vaak een rechter naar de juistheid daarvan. Soms moet de IND haar werk overdoen en volgt voor de asielzoeker opnieuw een periode van wachten. In de beschouwingen rond de begroting voor 2007 heeft de minister aangegeven dat op 1 juli 2007 de oorspronkelijke 26.000 dossiers zullen zijn afgehandeld.

Uitbreiding
De groep van 26.000 is inmiddels gegroeid tot 38.500 personen, omdat bepaalde groepen in eerste instantie niet meegerekend waren. Zoals bijvoorbeeld de ex-ama's (alleenstaande minderjarige asielzoekers) die nog onder de oude vreemdelingenwet als kind binnenkwamen en geen verblijfsvergunning kregen. Nu ze volwassen zijn, worden zij geconfronteerd met het stopzetten van hun leefgeld, en krijgen de boodschap dat zij terug moeten keren - al dan niet met hun eigen kinderen - naar het land dat zij als kind ontvluchtten. Daarnaast zijn er mensen die asiel aanvroegen voor 1 april 2001, waarvan de tijdelijke verblijfsvergunning niet wordt verlengd, of waarvan de vergunning wordt ingetrokken omdat hun land weer veilig is verklaard. Bijvoorbeeld asielzoekers uit Afghanistan, Sierra Leone of Irak. Dit zijn mensen die hier officieel mochten wonen, inburgeren, werken en naar school gingen, en nu toch moeten vertrekken.