De fabel van de cinema

In De fabel van de cinema geeft Jacques Rancière virtuoos zijn visie op de
moderne cinema. Met speels gemak analyseert hij het spanningsveld van
Eisensteins politieke !lmtaal en Murnaus toneelver!lming. De
documentaires van Chris Marker blijken !cties van de herinnering te zijn en
in het werk van Deleuze ontleedt Rancière feilloos de discrepantie tussen het
denken over cinema en de daarbij aangehaalde voorbeelden.
De geschiedenis van de cinema ontrolt zich als een spel van tegenstellingen.
De waarde van de cinema ligt in het contrast tussen vorm en inhoud, tussen
!lm en andere vormen van kunst, tussen het beeld en de wereld waaruit dat
beeld voortkomt.