Beeldvorming en integratie: is integratie het antwoord? Beeldvorming van Turken, Marokkanen en Nederlanders over elkaar

Pinto geeft in zijn nieuwe boek aan waarom het integratiebeleid gedoemd was te mislukken. Integratie in de zin van culturele integratie is een volstrekte illusie. Dat is wat hij in tal van publicaties (sinds eind jaren tachtig) heeft uitgedragen.

Het huidige integratiebeleid is groepsgericht. De grote groep allochtonen waarop dit beleid is gericht, is zeer divers. Het verschil tussen bijvoorbeeld Marokkanen en Turken kan heel groot zijn. Dit blijkt uit het empirisch onderzoek in dit boek. Eén en hetzelfde beleid voor totaal verschillende mensen kan gewoonweg niet slagen.

Is er dan een alternatief? Ja, zegt Pinto, het is een realistisch en tevens haalbaar alternatief. Het Kabinet Balkenende heeft het, wellicht onbewust, met één woord aangegeven: MEEDOEN. Het MEEDOEN kan bevorderd worden door de volgende eisen te stellen:
* taal leren
* mores doorgronden
* je aan de wet en andere regels houden
* sociaal en economisch participeren.
Dit is concreet en meetbaar, terwijl het begrip integreren een containerbegrip is geworden met uiteenlopende interpretaties en daardoor ongrijpbaar, onwerkbaar, onmeetbaar maar bovenal onhaalbaar.

David Pinto is hoogleraar interculturele communicatie aan de Universiteit van Amsterdam en hoogleraar aan de Bar-Ilan Universiteit (Ashkelon, Israël). Voorts is hij directeur van het Intercultureel Instituut (ICI) in Amsterdam. Hij is op 28 februari 2004 beëdigd als lid van de 'Derde Kamer', een schaduwparlement dat zich bezighoudt met internationale samenwerking en duurzame ontwikkeling (www.dederdekamer.org).