Crisiskinderen Dagboek van een opvangmoeder

Als baby van twee uur oud werd Roos Haase pleegkind: haar moeder wilde niet voor haar zorgen. Geen seconde van haar jeugd zou ze willen overdoen, maar tegelijk wist ze al heel vroeg dat ze haar ervaringen wilde omzetten in iets positiefs. Ze besloot pleegmoeder te worden â?? en dat heel anders te doen dan haar eigen pleegmoeder.

Samen met haar man ving Roos Haase meer dan honderd kinderen op die om allerlei redenen uit huis werden geplaatst. Ze gaven ze tijdelijk een veilige plek in hun eigen gezin. De een kort, de ander wat langer, de een nog een baby, de ander al een tiener, zonder uitzondering kinderen met een eigen, soms verschrikkelijk, verhaal. Vaak gaat het om kinderen van verslaafde, agressieve of verstandelijk beperkte ouders, soms om kinderen die zijn geboren met een verslaving of met een hersenbeschadiging door alcoholgebruik tijdens de zwanger -schap.

Als geen ander weet Roos Haase hoe het er in de praktijk van de Jeugdzorg in Nederland aan toegaat. Ze weet wat goed gaat en beschrijft wat er misgaat. Maar meer nog dan dat schrijft ze met grote liefde en warmte over de kinderen zelf. Ze beschrijft de moeilijke omstandigheden en het vaak grote verdriet, maar ook de mooie momenten: als een klein handje zomaar opeens haar hand pakt, als het haar lukt met heel veel geduld het vertrouwen van een kind te winnen.