Elders in de wereld

Sinds zijn debuut in 1997 zijn de gedichten van Ingmar Heytze niet meer weg te denken uit de Lage Landen. Ze staan op inpakpier, ansichtkaarten, posters, glaswerk en stadsmuren. Heytze is 'een van Nederlands meest aansprekende dichters, een dichter van de begane grond, een dichter onder de mensen,' schreef Mario Molengraaf in de PZC.
Vorig jaar verscheen bij Uitgeverij Podium de feestelijke uitgave Het beste en de rest, een bloemlezing met de mooiste gedichten uit de zeven bundels die de dichter de afgelopen tien jaar publiceerde. Intussen schreef Heytze driftig verder aan zijn achtste bundel: Elders in de wereld. Een uitgave waarin hij laat zien dat zijn werkterrein geen grenzen meer kent. In zijn poëzie is evenveel plaats voor de eeuwigheid als voor het nieuws van de dag, voor grote literatuur als voor reclameslogans. Meer dan ooit toont hij dat in bijna alles een gedicht besloten kan zitten, juist op plekken waar je het niet zou verwachten. Zo blijkt het navigatiesysteem in de auto in staat tot metafysische overpeinzingen, gaat een enorme rubberen eend te water op zoek naar een paar duizend speelgoedeendjes en verzwelgt een eenvoudige blender hele Vinex-wijken. In Elders in de wereld toont Heytze zich op zijn grappigst én grimmigst.