CD Schaamte en woede

Het uitzetten van mensen die al minstens zes jaar in Nederland verblijven, is een mensonterende daad die niet past in een samenleving die normen en waarden predikt. Het is daarom dat de Groninger muzikant Saro Paradiso iets wilde doen voor zijn vriend Masoud die na twaalf jaar (en acht jaar vrijwilligerswerk) terug moet naar Iran. Hij is één van 'de 50 van Groningen' die via Ter Apel binnenkort het land moet verlaten. Voor alle duidelijkheid: het gaat in al deze gevallen om mensen die zes tot zestien jaar hebben moeten wachten op een beslissing. Het gaat om mensen die geïntegreerd zijn en van wie de kinderen hier naar school gaan. Voor de meeste betekent terugkeer naar het herkomstland, terugkeer naar een leven van onvrijheid, met constante dreiging en risico's. De spanning en onzekerheid is overal in het centrum voelbaar, en leidt regelmatig tot incidenten, zoals zelfmoordpogingen en hongerstakingen. De meeste van deze mensen hebben geen paspoort, hetgeen betekent dat ze het land (Nederland) niet kunnen verlaten, ook al zouden ze dat willen.

Saro Paradiso vond al snel tal van Groninger bands bereid een bijdrage te leveren aan de cd 'Schaamte en Woede'. Met deze cd wil hij bewustwording bereiken van het probleem waar de uitgeprocedeerde mensen mee kampen, maar waar de Nederlandse bevolking medeverantwoordelijk voor is. Uit eigen ervaring heeft hij gemerkt dat veel mensen het niet eens zijn met dit politieke beleid, maar tegelijkertijd onwetend zijn over de gang van zaken. Daarbij komt dat de cd een signaal moet afgeven aan andere steden waar na Groningen ook mensen zullen worden uitgezet.