Een vrouw in Berlijn Dagboekaantekeningen van april tot juni 1945

Er zijn veel dagboeken over het einde van de Tweede Wereldoorlog, maar er is er nauwelijks een dat zo openhartig is als dit. De schrijfster, die op het moment van schrijven ongeveer dertig jaar oud is, een ontwikkelde, kosmopolitische vrouw, noteert in drie schoolschriften indringend wat miljoenen vrouwen hebben meegemaakt: eerst het overleven in de puinhopen, zonder water, gas en elektriciteit, gepijnigd door honger, angst en weerzin, en vervolgens, na de slag om Berlijn, de vernederingen en verkrachtingen, de wraak van de Russische overwinnaar.

In het dagboek ontbreekt elk spoor van het zelfmedelijden waaraan de Duitsers na de nederlaag in 1945 leden; in plaats daarvan nietsontziende observaties, overpeinzingen die alleen maar op de waarheid uit zijn, volledige afwezigheid van illusies, en af en toe een bijna droge humor. Het is een onthutsend document over gruwel en schaamte, de wil te overleven en zelfhandhaving, waardoor het einde van de oorlog in een nieuw licht komt te staan.

'Een vrouw in Berlijn' is het ooggetuigeverslag van een vrouw die trachtte te overleven in het gebombardeerde Berlijn, waar Hitler en de zijnen ondergronds waren zoals te zien is in de film 'De ondergang'. De schrijfster is na verschijnen van het boek zo beledigd door de Duitse pers vanwege haar openhartige beschijvingen, dat ze alleen toestemming gaf voor een heruitgave na haar overlijden. Ze stierf in 2002. Het was haar uitdrukkelijke wens anoniem te blijven.

'Het is juist de mengeling van intelligentie en sensibiliteit waardoor de tekst zoveel indruk maakt'.
- NRC Handelsblad.

'Omdat Anoniem het Duitse slachtofferschap niet misbruikt om Duitse misdaden weg te strepen, kun je haar ironie, koelbloedigheid en intelligentie bewonderen, om nog maar te zwijgen over haar schrijftalent'.
- Vrij Nederland.

''Een vrouw in Berlijn' is een boek waar je, alleen al met het oog op de geschiedenis, niet omheen kan'.
- Het Parool.