Drerrie Wanneer de straat spreekt

Hoe ver moet ik nog integreren. Ik sta dagelijks in jullie krant. Diezelfde krant druk ik tijdens mijn nachtdienst in een drukkerij en diezelfde krant gooi ik de volgende morgen in jou brievenbus. Marokkanen zijn volop in de media. De één wil ze knuffelen en de ander knuppelen. Ik heb het idee dat de gemiddelde Nederlander ons niet begrijpt en niet eens de moeite wil doen om ons te begrijpen. In plaats van op pad gaan met die vraagtekens, worden er liever uitroeptekens geplaatst en conclusies getrokken. Er wordt liever naar de media geluisterd dan naar de Marokkaan zelf. Sterker nog, de meeste onderzoeken over situaties in de Marokkaanse gemeenschap worden door niet-Marokkanen gedaan. Geloof me, wij zijn een compleet volkje. We hebben onze harde werkers en onze luie donders. We hebben onze filosofen en de naïevelingen die alles geloven. Onze uitschot en hotshots. Hoe denkt een Marokkaan? Wie zijn deze mensen en wat beweegt ze? Al deze vragen worden beantwoord in het boek "DRERRIE, Marokkaantjes uit de achterwijk". We stappen in de hersenpan van een doorsnee Marokkaanse jongen uit de achterwijk en volgen hem een aantal jaren. Verschillende problemen en taferelen vallen op zijn pad. Een verhaal waar liefde slachtoffers maakt en vrienden als familie worden gezien, neemt je mee naar een wereld van ongeschreven wetten. Waar culturen frontaal botsen en wraak met bloed wordt opgelost.

Het heeft me zes jaar gekost om "Drerrie" (jongeren) te schrijven. Maar niet in één stuk door natuurlijk. Telkens als mijn inspiratie op was, dan stopte ik met schrijven en ging ik verder met mijn onderzoek. De gesprekken met criminelen, politieagenten, reclasseringsbeambten, gevangenen, drugsgebruikers, drugsdealers en Marokkanen van de oude generatie, hebben mij zover gebracht dat ik een boek kon schrijven over wat de Marokkaan bezighoudt.