Bertolt Brecht schreef dat als het kwaad zo gewoon wordt als het vallen van de regen, niemand het nog een halt toe zal roepen; 'wanneer de misdaden zich opstapelen, worden ze onzichtbaar. Wanneer de verschrikkingen onverdraaglijk worden, hoort men de schreeuwen niet meer. Ook de schreeuwen vallen neer zoals de regen in de zomer.' Het zijn woorden waar talloze Syriërs mee in kunnen stemmen.

Het Syrische bewind ging enkele weken geleden akkoord met een VN-plan dat de veiligheid van vreedzame burgers zou moeten garanderen en tot een dialoog zou moeten leiden. Al snel bleek dit slechts schijn; het geweld van leger en politie tegen demonstranten duurt nog altijd voort. Grotendeels afgesneden van de buitenwereld en de internationale toppen waar zij nauwelijks vertegenwoordigt zijn duurt de strijd van de Syrische oppositie tegen de dictatuur van Bashar al-Assad voort.

De ruggengraat van de Syrische oppositie zijn lokale comités die in het begin van de beweging demonstraties coördineerden maar ondertussen ook andere taken, zoals hulpverlening, op zich genomen hebben. De comités zijn netwerken van voornamelijk jongeren, vergelijkbaar met de jongerenbewegingen die tijdens de omwentelingen in Tunesië en vooral Egypte zo'n belangrijke rol gespeeld hebben. Waar in deze landen het leger echter onder druk van de protesten besloot dat het zich kon veroorloven het staatshoofd te laten vallen, is dat van Syrië door middel van cliëntelisme en sektarisme aan Assad zelf gebonden. Het resultaat is de bereidheid om dodelijk geweld te gebruiken om zijn dynastie te verdedigen. Een groot deel van de lokale comités heeft de in Turkije gevestigde Syrian National Council erkent als woordvoerder van de oppositie zonder dat zij deze raad noodzakelijk ook zien als de politieke leiding van de oppositie. De Syrische oppositie is een zeer diverse beweging die het echter over een punt eens is: Assad moet weg.

Het Syrische regime doet grote moeite om de reikwijdte van de protesten en het eigen geweld zoveel mogelijk verborgen te houden. Journalisten worden dwarsgezeten, opgepakt, of erger. Vier journalisten zijn er al omgekomen en het Syrische regime oefent grote druk uit op journalisten om het land niet binnen te gaan. Om hun verhaal naar buiten te brengen moet de Syrische oppositie daarom voor een groot deel vertrouwen op eigen kracht. Oppositieleden zijn getransformeerd in verslaggevers die via internet en sites als YouTube nieuws naar buiten brengen.
Via wederzijdse vrienden nam een van deze lokale comités contact op met XminY. Dit comité is erg actief in het verzamelen en naar buiten brengen van nieuws. Maar daarnaast is de groep ook op andere manieren actief in de protestbeweging. Zo helpt zij buitenlandse journalisten contacten te leggen in Syrië, traint zij andere activisten in het gebruik van verborgen camera's en satelliettelefoons, is zij betrokken bij de organisatie van protesten en het verzorgen van steun aan de families van omgekomen demonstranten. De groep moet in het geheim opereren maar heeft uitgebreide contacten met buitenlandse media weten op te bouwen. Ook staat zij in contact met vrijwilligers uit de hele wereld die hen helpen met bijvoorbeeld het vertalen van hun nieuwsberichten.

Telefoon is voor hen niet veilig en ook internetverbindingen worden door het regime onmogelijk gemaakt. Een alternatief is het gebruik van satelliettelefoons: deze zijn moeilijker af luisteren of te storen. Maar ook deze zijn niet honderd procent veilig en het gebruik ervan moet niet te lang duren. Een ander nadeel is dat deze apparatuur erg duur is. Aan XminY heeft deze groep daarom steun gevraagd voor financiële steun om zo'n telefoon aan te schaffen zodat de schreeuwen van het Syrische volk niet verloren gaan.

XminY steunde hen met € 3000