IranLives, Nederland, €500,- - Op 6 april 2010 heeft een groepje van 10 activisten de tuin van de Iraanse ambassade bezet en de nationale vlag vervangen door een vlag met het portret van Neda, de neergeschoten Iraanse vrouw die een symbool is geworden van de huidige opstanden in Iran. De groep bestond uit en jonge en oudere Iraniërs aangevuld met een aantal andere solidaire personen. Hiermee werd aandacht gevraagd voor de martelingen, executies en detenties van oppositieleden en andere critici van het fundamentalistische regime. Een ambassade heeft niet enkel als taak visa te verstrekken, maar draagt het beleid van de machthebbers uit en houdt Iraniërs in de gaten. Ook in Nederland worden mensen die kritiek hebben op het regime bedreigt of anderszins onder druk gezet.

De actie is goed opgepikt in de Nederlandse pers, maar ook in het buitenland. Naast vele Iraanse nieuwssites had bijvoorbeeld ook de BBC erover bericht. Iraniërs die zich verzetten tegen het huidige repressieve regime zagen zich gesteund door de actie. Vooral onder de Iraanse gemeenschap in het buitenland heeft de actie veel discussie teweeg gebracht en inspirerend gewerkt. Na de vrijlating kwamen heel wat Iraanse vluchtelingen opdraven met bloemen en hapjes om de actiegroep te bedanken.

Het was de bedoeling met twee spandoeken op het dakje boven de ingang te gaan staan en de vlag te vervangen. Voor hun eigen veiligheid hebben de activisten een aantal hekken en deuren afgesloten met fietssloten. Bij eerdere acties bij de Iraanse ambassade heeft heeft het personeel zeer agressief gereageerd. Een knokpartij moest deze keer worden voorkomen. Hoewel met de actie geen schade werd aangericht reageerde het personeel ook deze keer weer zeer agressief en bleken de voorzorgsmaatregelen dus geen overbodige luxe. De Iraniërs betrokken bij de actie werden in het Farsi uitgescholden voor landverraders en nog veel ergere dingen. Nadat de politie een hek open had gebroken moesten agenten tot vier keer toe een werknemer van de ambassade die de activisten te lijf wilde gaan verwijderen.

Na arrestatie hebben de activisten drie dagen vastgezeten en later volgt nog een rechtszaak wegens het laten schikken van het ambassade personeel, het naar beneden halen van een vlag en vertrappen van wat plantjes in een bloempot, allemaal geen ernstige zaken, maar het gaat hier wel om het terrein van een buitenlandse mogendheid en dan gelden wat strengere wetten. Maar de deelnemers aan de actie zijn allang blij niet in Iran te zitten. Daar zouden de gevangenneming en een proces heel wat ernstiger zijn, als de activisten al niet tijdens de actie zouden zijn neergeschoten.

Een statement van de actiegroep is hieronder nog te lezen. En op http://iranlives.blogspot.com zijn meer foto's en videoverslagen van de actie te vinden.


Occupation Statement

April 6, 2010 - Today we have occupied part of the Iranian embassy in The Hague, in solidarity with you, the people of Iran, who in the past months have witnessed such a level of brutality and barbarity from your "rulers", that the world can see once and for all how illegitimate they truly are.

The world is watching, and acting. The demonstrators in Iran are being joined by increasing numbers from Stockholm to Paris, The Hague, and Berlin, who have also protested the regime's crimes at Iranian embassies abroad.

In the so-called "Islamic Republic", candidates are hand-picked by the ruling elite, elections are rigged, and dissident clerics are jailed or otherwise forced to shut up. The regime's paranoid fear of journalists is very telling. As they ban foreign journalists from reporting anything other than propaganda events, and they have locked up more of their own journalists than any other country in the world, one wonders what they are trying to hide, beyond the well-known tale of dictatorship mass execution and torture.

Is it perhaps the treatment of students who have been beaten and killed by thugs, expelled from school and banned from travelling abroad? Or is it the arrest and abuse of mothers mourning their lost children and others inquiring after the fate of the hundreds who have been abducted, tortured, and never heard from again?

Perhaps they are trying to hide the millions in oil wealth which disappear into the pockets of their revolutionary guards as a reward for bullying their citizens to fear and obey them? You have luckily shown courage, strength and resourcefulness. Even with your journalists in jail, your newspapers banned and your internet and phone signals cut, you have found ways to tell the world of their crimes and have continued to protest their rule.

We are non-Iranians and Iranians who stand together for the very simple principle that you, the people of Iran -- not the government, not the clerics, and not the Americans -- have the right to determine your future and your own path to happiness.

People have the right to congregate, to say what they think, and to choose a religion or none at all. Governments which engage in violence against their people as methods of imposing their policies, even employing morality police to enforce religious dogma as state policy, are a sad relic of former times.

We stand equally firmly against a proposed US/Israeli intervention, which would bring enormous death and suffering, and would force even opponents of the regime to defend it rather than see their homeland destroyed. In the case that it "succeeds", as in Iraq, the ancient lands of Iran would be overrun with military bases so soldiers and contractors can satisfy America's thirst for oil, money, and regional domination.

Tyrants always claim that their actions are in the name of righteousness and peace, whether in Chile under Pinochet, Argentina and Uruguay under the generals, Spain under Franco, Russia under Stalin -- the list of criminals who kill and torture to make their systems work goes on and on.

But soon there will be one more name crossed off it.

They have no right over the country of Iran, and far less, therefore, over a piece of land thousands of kilometres away which they have leased from the Dutch government. We have occupied it, and we and others will do it again and again, not just here on Iran's doorstep, but within as well, until the coming day of celebration when the dictatorship collapses.