Op 19 oktober vertrok Suzy van het cateringbedrijfje Boiling Point richting de grensgebieden van Servië en Kroatië. Onder de naam Food Not Borders deelde zij een weeklang vanuit een omgebouwde bus eten uit aan wachtende of passerende vluchtelingen. Zij trof veel ellende aan, maar voerde ook mooie gesprekken met moedige mensen.

Dapper initiatief
'Ik had natuurlijk de beelden op het nieuws gezien, dat was ook de reden dat ik daarheen wilde gaan dus ik wist wat me te wachten stond', vertelt Suzy. 'De families met kinderen, de kou, de modder, het gebrek aan slaapplekken, geen eten. En boze politieagenten of zelfs het leger. 'Moeilijke omstandigheden, die niemand in de koude kleren gaan zitten. Ik maakte me best een beetje zorgen over de impact die het emotioneel op me zou hebben.' Toch zette Suzy door, en met bescheiden middelen kon zij per nacht zo'n 400 mensen van voedzame soep voorzien en 600 mensen van een kop warme thee.

Boosheid en verdriet
Bij aankomst werd gelijk duidelijk in wat voor vreselijke omstandigheden de vluchtelingen leven. Suzy: 'Onderweg al zagen we groepjes mensen lopen, families met veel dekens en kinderen. Dit maakte me verdrietig en boos.' Een paar dagen voor Suzy aankwam had het verschrikkelijk geregend: 'Er was veel modder en onze bus kwam zelfs vast te zitten. Maar het voelde goed om te gaan koken. Er waren vluchtelingen die bij ons bleven rondhangen en kwamen helpen met vertalen en het uitdelen van eten. Iedereen was zo vriendelijk.'

Realiteit
Het is niet voor te stellen in wat voor omstandigheden de vluchtelingen hun leven leiden. Suzy werd op een heftige manier geconfronteerd met hun realiteit. 'Er waren rijen open tenten in de modder, waar je in het donker langs moest lopen richting de grens. Aan de zijkanten lagen mensen te slapen, soms in een t-shirt. Het stonk er naar ontstoken wonden en andere geuren van al die duizenden mensen voor wie dit al dagen hun realiteit was . Je beseft dat het binnenkort niet ophoudt of beter wordt. En het wordt ook alleen maar kouder.'

'Aan de zijkanten lagen mensen te slapen, soms in een t-shirt. Het stonk er naar ontstoken wonden en andere geuren van al die duizenden mensen.'

Verhalen
Ondanks de schrijnende en mensonterende situatie waarin Suzy zich begaf, was er ook ruimte voor positiviteit en hoop. 'Mensen waren zo blij dat ze eindelijk iets warms te eten kregen. Velen kwamen terug om nog een kom te halen, om ons te bedanken en te zeggen dat het lekker was. Dat zorgde voor een hele relaxte sfeer rond onze keuken in een toch wel bizarre setting. We hebben veel gesprekken met mensen gevoerd, veel verhalen gehoord en zelfs gelachen. Ik heb enorm veel bewondering voor deze sterke en dappere mensen.'

'Iedereen kan iets, al lijkt het klein: het maakt een verschil.'

Iedereen kan helpen
Suzy vindt dat de reden waarom migranten naar Europa komen niet moet uitmaken. 'Zij willen een beter bestaan. Dat kun je niemand kwalijk nemen.' In de winter hoopt ze nog eens terug te gaan. 'Ik heb geleerd dat je in ieder geval iets moet doen. Het is ook onze verantwoordelijkheid. Het gebeurt hier, nu. Iedereen kan iets, al lijkt het klein: het maakt een verschil.'

Gaat de uitzichtloze situatie van vluchtelingen jou ook aan het hart? Doe dan een eenmalige gift en steun hiermee de vluchtelingen in Nederland en Europa.

Dit project wordt mede mogelijk gemaakt door het WG Fonds en het Paul de Bruijn Fonds.