Anarchistische Groep Nijmegen - Artikelen

Het antwoord op fascisme is… maatschappelijke zelfverdediging

withdefiance — Mon, 26 Nov 2018 17:35:29 +0000

^{See for English below.}

De volgende tekst is als toespraak voorgedragen tijdens de manifestatie tegen racisme en fascisme in Nijmegen op 10 november 2018. Deze manifestatie werd georganiseerd ter verdediging van sociaal centrum de Grote Broek in Nijmegen, dat die dag werd bedreigd door de neonazistische Racial Volunteer Force (RVF).

Het antwoord op fascisme is… maatschappelijke zelfverdediging

Fascisme heeft een voedingsbron, het wordt gevoed door een economisch beleid dat de vezels van onze samenleving uit elkaar trekt en tegen elkaar in strijkt.

Privatisering van sociale voorzieningen als huisvesting, zorg, openbaar vervoer en communicatie zorgt ervoor dat er mensen zijn die enorm financieel gewin weten te verwerven over onze ruggen.

Het slaat daarbij een gat tussen ons en maakt dat we opeens geen algemene rechten en gemeenschappelijke belangen hebben, maar met elkaar in concurrentie staan voor de dingen die we nodig hebben. Dat zien we het scherpst ontstaan als het gaat om iets elementairs als huisvestiging.

Opeens nemen “vluchtelingen onze huizen in”, in plaats van dat we herkennen dat er sowieso te weinig betaalbare huizen beschikbaar zijn doordat de hele sociale woningmarkt in de uitverkoop is gegaan.

De oplossingen liggen voor de hand, maar vallen buiten het huidige systeem. Socialisering van de woningmarkt zou in één klap een einde maken aan de speculatie en woekerhuren, het zou bijdragen aan het terugdringen van de wachtlijsten voor sociale woningen – woningen voor iederéén.

Niet alleen in Europa, maar op vele plekken in de wereld zien we een opkomst van fascistische tendenzen. Vaak zijn deze zo slim, zich volledig nieuw te definiëren (zoals de identitaire bewegingen in Europa of de Alt-Right in de VS), soms zijn ze zo arrogant, dat ze openlijk aangeven in wat voor een gewelddadige traditie ze zichzelf plaatsen – Turkije, Filepijnen, Brazilië maar ook de VS en Rusland. Wat al deze groepen gemeen hebben, is dat zij een autoritaire mensverachtende agenda voeren. In plaats van oog te hebben voor de oorzaken van problemen, stellen ze vriendjespolitiek en de afbouw van mensenrechten voorop. De burgerlijke democratie lijkt niet in staat om de samenleving te weren tegen fascisme, dat blijkt ook als we naar de geschiedenis kijken – overal lonken politici naar het fascisme. Door het middel van dialoog met rechtse clubs is uiteindelijk het gehele middenveld naar rechts verschoven. Ze hebben meer ruimte dan wie dan ook om hun kijk op de wereld te verspreiden.

Het Racial Volunteer Force probeert, net als andere extreemrechtse beweging en politieke partijen als het Forum voor Democratie en de zogenaamde ‘Identitairen’ een paradigma-wisseling te creëren. Ze hebben een agenda voor de lange termijn waarbij ze proberen om onze kijk op de geschiedenis, de kijk op onszelf te herformuleren. Ze maken van zichzelf een slachtoffer en ons een dader.

Het is dan ook geen toeval dat er 3 weken lang in de media wordt gesproken over ‘links-extremisme’ en dat het RVF zich vlak van [voor hun demonstratie tegen de ons sociaal centrum de Grote Broek] terugtrekt als een ‘slachtoffer’. Ze hebben al lang bereikt wat ze wilden. Het is onderdeel van hun langetermijnstrategie, en dit moeten we herkennen voor wat het is. Dit soort clubs een platform geven om te spreken, geeft hen ruimte om die agenda door te voeren.

Met een naam als “Racial Volunteer Force”, mag het duidelijk zijn in wat voor een traditie deze club zij zichzelf plaatst. De arrogante oproep van de groep om op de dag na de Rijkspogromnacht (Kristalnacht) tegen ons centrum tekeer te willen gaan is tonend. Het beste antwoord op dit soort groepen, is niet tolerantie of dialoog, maar het sluiten van de rijen. Hand in hand voor elkaar opkomen voor de verdediging van ons gemeenschappelijke welzijn.

Wat is ons antwoord hierop?

Het is tijd voor een sterkere organisatie van onderop. Die organisatie moeten we op twee sporen voeren. Het eerste spoor is dat onze organisatie voorbij de oppositie tegen afbraak beleid moeten tillen. We moeten de moed hebben om de maatschappij daadwerkelijk om te vormen – en zo de voedingsbodem van het fascisme wegnemen. De Grote Broek is een symbool van verzet tegen de afbraak en voor de opbouw van een solidaire en gemeenschappelijke wereld. En we moeten begrijpen dat juist daarom de Grote Broek en onze opvattingen nu onder vuur liggen. We zijn een obstakel in hun zucht naar macht. Op 1 mei hebben wij elkaar meermaals de hand gereikt om onze gemeenschappelijke strijd te vieren. Laat dit moment een opstap zijn naar een verder begrip dat we ook daadwerkelijk voor elkaar moeten staan, hier en internationaal.

Het tweede spoor van organisatie is dat we de zelfverdediging zelf moeten organiseren – dan weten we wat we kunnen verwachten, dan weten we waar we van op aan kunnen.

Maar wat betekend zelfverdediging eigenlijk? Zelfverdediging kent vele vormen.

Jullie staan nu allemaal versnipperd, hier en daar in kluitjes, precies zoals deze samenleving functioneert. Doe een stap naar voren als je nog niet naast iemand staat, zorg dat je schouder aan schouder met iemand komt te staan.

Nu de Grote Broek, morgen jij? Eén voor één zijn we kwetsbaar. Maar als we samen als een blok voor elkaar staan…. Er voor elkaar zijn …. Dan kunnen we zo veel meer aan. Maar dat moeten we leren en terugvinden.

Als we ons pas organiseren als de aanval begint, dan zijn we te laat. Bereid je voor, sluit je aan bij organisaties die zich inzetten tegen fascisme en diens voedingsboden. Ontbreekt er iets, zet het op! Van fysieke zelfverdediging tot sociale projecten.

Alerta! Alerta! Antifascista!

- - - - - - - -

The following text is a translation of the speach that was delived by a comrade of the AGN during the manifestation against racism and fascism in Nijmegen at the 10th of november 2018. This manifestation was organized in defense of social center the Grote Broek in nijmegen, that this day was threatend by the neo-nazi group called Racial Volunteer Force (RVF).

Our reaction to fascism is… social self-defense

Fascism has a breeding ground it feeds on: the economic system/regime that tears apart the social fabric of our society and sets us up against each other.

The privatization of social services like housing, public healthcare, public transport, and communication services have filled the pockets of a few, who became extremely rich at our expense.

The gap that was created means that suddenly we no longer have collective rights and common interests, but turns us into competitors for basic necessities. This is most clearly illustrated by something as elementary as housing. Suddenly, people cry out that “refugees are taking our houses”, instead of recognizing that there are too few affordable houses available to begin with, because the whole social housing system has been put up for sale.

The solutions are obvious, yet they are outside of the current system. Socializing housing would make an end to speculation and usury rents in one fell swoop and would contribute to reducing the waiting lists for social housing – homes for all.

Not only in Europe, in many places around the world we see a rise of fascist tendencies. Often they are smart enough to completely relabel themselves (like the identitarian movement in Europe or the Alt-Right in the US), other times they are so arrogant they openly admit in which tradition they place themselves – see Turkey, the Philippines, Brazil and also the United States and Russia. What all these groups have in common is that they represent an authoritarian and dehumanizing agenda. Instead of addressing the origin of our problems, they put nepotism and the dismantling of human rights first. Bourgeois democracy doesn’t seem to be able to defend society from fascism, this is something we’ve seen in history and face again today – everywhere we look, there are politicians who are flirting with fascism again. By entering a dialogue with right-wing groups, the whole political center has shifted to the right. And these right-wing groups get more space than any other movement to spread their views on the world.

Like many other far-right movements and political parties, such as for example the Forum voor Democratie, or the so-called Identitarians, the Racial Volunteer Force (RVF) is trying to create a shift in the current paradigm. They have a long-term agenda in which they try to alter our view on history, our self-image. They turn themselves into victims and us into perpetrators.

It is no coincidence that for three weeks in a row there have been reports about “left-wing extremism” in the media, and that the ‘RVF’ is pulling back as a ‘victim’ just days before their announced demonstration [against our social center the Grote Broek]. They have already achieved what they wanted, it is part of their longer-term strategy, and we need to recognize it for what it is. Offering a stage to groups like these gives them the possibility to put forward their agenda.

With a name like “Racial Volunteer Force”, it is obvious in what tradition they are placing themselves. The arrogant call-out by this group to act against our center one day after the Reichspogromnacht (Kristallnacht) is telling. The best reaction to these kinds of groups is not tolerance or dialogue, but the closing of our ranks. Hand in hand, standing up for one another for the defense of our common wellbeing.

What is our answer to this?

It is time for a stronger organization from below. This organizing should follow two tracks. The first is that we should go beyond the opposition against the austerity measures and social reforms. We need to have the courage to truly reform society – and in doing so, take away fascisms’ breeding ground. The Grote Broek is a symbol of resistance against social austerity and for the construction of a common world of solidarity. We need to understand that this is exactly why the Grote Broek and our ideas are under fire. We are an obstacle in their surge for power. On the 1^st of May, we reached out to each other to celebrate our common struggles. Let this be a step towards the understanding that we truly have to be there for one another, both here and internationally.

The second track of organizing is that our self-defense should be self-organized – only then do we know what to expect, only then can we rely on our safety.

But what does self-defense actually mean? It comes in many shapes.

You are now all standing scattered around, here and there in groups, exactly how society works. Take one step forward if you’re not standing next to someone else, ask them to come closer. Make sure you are standing shoulder to shoulder to each other.

Today the Grote Broek, tomorrow you? One by one we are vulnerable, but if we stand together, take care of each other we can be so much more. But this is something we will have to learn and rediscover.

If we start organizing ourselves only at the time that the attacks start, we will be too late. Prepare yourselves! Join organizations that are fighting fascism and its breeding grounds. If something is missing, set it up! From physical self-defense to social projects.

Alerta! Alerta! Antifascista!

Tags:

anarchisme

zelforganisatie

antifascisme

sociale strijd

Categorie:

Artikelen

Over de G20-top in Hamburg

withdefiance — Wed, 19 Jul 2017 22:26:40 +0000

De gebeurtenissen tijdens de G20-top maken nogal wat los in de media en ons anarchisten wordt nogal wat toebedeeld. Wat echter ontbreekt in het ‘debat’, voor zover je hiervan kunt spreken, is enige poging tot een gebalanceerde reflectie op wat zich daadwerkelijk in Hamburg heeft afgespeeld en waarom.

Kort over de G20 zelf, wat is dat nu eigenlijk?

De G20 is een instituut dat bestaat uit de 19 meest rijke en geïndustrialiseerde landen van de wereld plus de EU – het is een ondemocratisch instituut gebaseerd op de macht van het geld en militaire middelen. Het is een verzameling oligarchen (Trump, Putin), aspiratie-dictators en oorlogsmisdadigers (Erdogan), representanten van de elite (Rutte, Macron) en één-partij-staten (Xi-Ping) en het doel van dit instituut is om de belangen van de grootindustrie van deze landen vooruit te schuiven en het kapitalisme te consolideren. Nederland had dit jaar de twijfelachtige eer om ook een afvaardiging naar de G20-top te sturen.

De G20-top is een representatie van de afstand tussen politieke machthebbers en de bevolking. Het is een toonbeeld hoe ver zij bereid zijn te gaan om hun belangen te beschermen – terwijl ze dineren en van de opera genieten in hun nieuwe balzaal sturen ze zelfs ‘anti-terreureenheden’ tegen de eigen bevolking de straat op. De delegaties van de verschillende landen hebben alles weg van de monarchistische elite van drie honderd jaar geleden, in schril contrast met wat zij claimen te zijn – een volksvertegenwoordiging.

In Nederland verkopen zij onze sociale voorzieningen als zorg en sociale woningbouw, creëren een hele nieuwe generatie schuldenaars uit studenten en breken onze arbeidsrechten af. Dat is in veel andere landen vergelijkbaar. Daarnaast wordt wereldwijd op grote schaal het milieu vernield, klimaat geruïneerd, kunnen ze met een knip in de vinger besluiten of het ergens oorlog of vrede is en worden mensen in Azië voor 50 ct. per dag de fabrieken in gejaagd. Dat is waartegen de protesten in Hamburg zich richtten.

Media en politiek: holle woorden met grote gevolgen

De heksenjacht is goed en wel op gang. In kranten, op t.v. en internet wordt over demonstranten en relschoppers gesproken als “apolitieke criminelen”, zelfs “terroristen” en er wordt gerept van “poging tot moord”. In hun berichtgeving baseren zij zich vooral op de verklaringen van politiewoordvoerders¹ en opportunistische politici, die over elkaar struikelen om het geweld van vorige week te veroordelen. In kranten als de Gelderlander en Telegraaf wordt dit kracht bijgezet in suggestieve analyses vol onwaarheden door zogenaamde terrorisme-experts en sociaalpsychologen. Door het protest te criminaliseren worden afwijkende of opstandige opvattingen en uitingen als illegitiem weg gezet; als iets ongenuanceerds wat je niet hoeft te proberen te begrijpen en waartegen élk middel gelegitimeerd is.

Er wordt er een beeld van ons als anarchisten geschapen alsof wij wereldvreemde extremisten zijn, dit terwijl wij met twee benen in de maatschappij staan, als studenten en werkenden, en in verbinding met verschillende sociale strijden lokaal, landelijk en internationaal. We zien ons als onderdeel van de samenleving; een opstandig element dat voor zichzelf op komt. De acties tegen de G20 en hun symbolen van macht zijn inderdaad bedoeld om de machthebbers angst aan te jagen. Een boodschap dat zij ons niet zomaar alles door onze strot kunnen duwen wat hen goeddunkt.

Onze agenda doorvoeren door middel van geweld en angst echter staat haaks op onze anarchistische idealen en dat is ook helemaal niet wat er in Hamburg gaande was. Wat in Hamburg plaatsvond was het terugvechten tegen internationale economische agressiepolitiek. Hiermee stellen we niet dat alle vernielingen in Hamburg goed te praten zijn. Met geweld – zowel tegen materiële zaken als tegen personen – komt grote verantwoordelijkheid en het is iets dat zeker niet geïdealiseerd mag worden. De gebeurtenissen in Hamburg zijn door de media echter sterk uit verband getrokken, zoals ook duidelijk wordt in een verklaring van winkeliers uit de buurt van de Rote Flora uit de wijk Schanzenviertel in Hamburg:

“Wij waren als bewoners banger voor de met machinegeweren op onze buren richtende gewapende speciale politie-eenheden, dan voor de bezopen nozems die hier gisteren uit hun dak gingen.”

Wat speelde er nu eigenlijk daadwerkelijk in Hamburg af?

Tijdens de G20-top zijn er veel activiteiten georganiseerd. Er zijn een tweetal tegentops geweest, waaronder een anarchistische, en er waren verschillende blokkades, demonstraties en andere creatieve acties. De gespannen sfeer begon echter vooraf al, met de aankondiging dat er 20.000 zwaarbewapende agenten tijdens de top aanwezig zouden zijn. In de vroege morgen van maandag 3 juli zette zij de toon door tegen een uitspraak van de rechter in, een eerste actiekamp gewelddadig te ontruimen.

Woensdag ging de actieweek van start met een streetrave onder het motto ‘Lieber Tanz ich als G20’. Hierbij waren op een doordeweekse dag 30.000 mensen aanwezig en hoewel door maandag de sfeer gespannen was, zijn grote ongeregeldheden uitgebleven. Dit in tegenstelling tot de donderdag, waarbij de politie de Welcome to Hell-demonstratie na 10 meter al stopzette en gecontroleerd uit de hand liet lopen. Hierbij zijn aan de kant van de demonstranten meerdere zware gewonden gevallen, wat de toon heeft gezet voor de daaropvolgende dagen. Het zou de hele nacht onrustig blijven.

Vrijdag was de dag van de decentrale actie Colour the Red Zone waarbij activisten probeerden delegaties te verhinderen het zalencentrum te bereiken en de haven te blokkeren – het economische hart van de stad. Verschillende gekleurde ‘vingers’ (groepen demonstranten) verspreidde zich strategisch over delen van de stad om hun doelen te bereiken. Interessant genoeg is van deze acties, die grotendeels succesvol waren, nauwelijks verslag gedaan in de media hoewel de repressie ook hier niet mis was. In de nacht van vrijdag 7 juli vonden de grootste ongeregeldheden plaats (zie daarvoor ook de verklaring van de buurtbewoners).

De gemeenschappelijk demonstratie van de zaterdag was belangrijk. Hier werd, ondanks de diverse keuze van tactieken die men in de actieweek verkozen had, gemeenschappelijk opgetrokken. Hiervoor was er een algemene consensus dat er geen escalatie zou plaatsvinden om een zo toegankelijk mogelijk demonstratie te realiseren. Met zelfdiscipline is er gezorgd dat men zich niet liet provoceren door de politie², die met bivakmutsen op, dreigend langs de demonstratie liepen.

De organisatie tegen de G20-top was indrukwekkend. Er was een alternatief media-centrum, er waren actiekaarten, centra waar mensen konden bijkomen, eten, zich konden informeren, er was een slaapplaatsdistributie, emotionele en juridische ondersteuning en nog veel meer. Ook de ervaring van deze organisatie is voor onze beweging van groot belang en dragen een klein stukje van de solidaire en warme wereld zoals we die graag zien in zich.

Waarover deze strijd gaat – waarom deze verder gaat

Wij als anarchisten vechten voor een gelijkwaardige wereld waarin zowel de besluitvorming als de middelen van bestaan, vrij voor iedereen toegankelijk zijn en iedereen en aandeel in kan hebben. De G20 staat hier haaks op, net als de G7, het IMF en de WTO. Zolang mensen verdrukt worden, zal er verzet zijn. Wij zullen ons blijven inspannen te zorgen dat dit zich richt tegen de instanties die hiervoor verantwoordelijk zijn en werken aan alternatieven.

Wil je meer weten over het anarchisme en onze opvattingen over politiek, economie en samenleving óf onze activiteiten? Kijk dan op onze website https://anarchistischegroepnijmegen.nl/over-ons of https://www.anarchistischegroepnijmegen.nl/sites/anarchistischegroepnijm... of http://anarchisme.nl/namespace/anarchisme

_{[1] Berichtgeving rondom gewonden: Een onderzoek op het BuzzFeed-blog van Marcus Engert toont overigens dat de aantallen gewonde agenten die door de politie gemeld zijn, extreem aan interpretatie onderhevig zijn. Onder de krap 500 als gewond gemelde agenten bevindt zich slechts een klein aantal agenten die daadwerkelijk in gevechten gewond zijn geraakt. Meer dan de helft was al gewond of ziek gemeld voordat de top begonnen was. Het overgrote deel dat overblijft is ‘gewond’ geraakt door oververhitting, dehydratie en de inzet van eigen pepperspray. Wat betreft gewonde demonstranten was er in het nieuws van de afgelopen weken overigens nauwelijks iets te vinden. Dit heeft deels te maken met het feit dat demonstranten niet door de reguliere hulpdiensten zijn verzorgd maar door eigen EHBO-teams, maar voor een groter deel waarschijnlijk door de kleuring van de berichtgeving. De uitrusting van agenten t.o.v. demonstranten maakt het onaannemelijk dat er meer agenten dan demonstranten gewond zijn geraakt.}

[2] Wel moet vermeld worden dat het voorkomen van escalatie natuurlijk niet geheel in onze macht ligt. Uiteindelijk is tijdens de demonstratie van zaterdag een blok met Koerdische activisten alsnog aangevallen vanwege vlaggen die zij bij zich droegen. Dit valt hen niet aan te rekenen, maar het verbod op symboliek van de Koerdische bevrijdingsbeweging, dat in Duitsland van kracht is op verzoek van Turkije.

Tags:

Categorie:

Achtergrond - Verkiezingscampagne 2017

withdefiance — Wed, 15 Mar 2017 16:40:37 +0000

DRIE WOLVEN EN ZES GEITEN hebben een discussie over wat ze zullen eten. Een dappere geit houdt een vlammend betoog en komt met een voorstel: “Laten we er over stemmen!’’ De andere geiten vrezen voor hun leven, maar verrassend genoeg, stemmen de wolven toe. Maar, wanneer iedereen zich voorbereid op het stemmen, nemen de wolven drie van de geiten apart.

“Stem met ons mee zodat we de andere drie geiten op kunnen eten’’ dreigen ze. “Anders, stem of geen stem, eten we jullie op.’’

De andere drie geiten zijn geschokt door de uitkomst: een meerderheid, inclusief hun kameraden, heeft ervoor gestemd dat zij gedood en opgegeten zullen gaan worden. Uit angst en woede protesteren ze, maar de geit die het voorstel om te stemmen als eerste deed stelt ze gerust: “Wees blij dat je in een democratie leeft; waar iedereen iets te zeggen heeft!"

De Anarchistische Groep Nijmegen (AGN) heeft samen met de Vrije Bond een postercampagne opgezet om ons als anarchisten te mengen in het publieke debat rond de verkiezingen. Hier onder is een korte toelichting te vinden bij de posters van campagne met verdere leestips ter verdieping van onze ideeën rondom het thema's als democratie, politiek, economie en gemeenschap.

Richt je woede waar die hoort

De sociale afbraak in de samenleving heeft de afgelopen jaren z’n tol geëist: De bezuinigingen in de zorg hebben het eigen risico bij de zorgverzekering sterk doen stijgen; de invoering van het leenstelsel zadelt jongeren op met torenhoge schulden; sociale huisvesting wordt weinig geïnvesteerd of zelfs gedesinvesteerd en mensen worden door het lage aanbod verleid (of gedwongen) te kopen; publieke voorzieningen als buurthuizen en bibliotheken staan onder druk en de post en spoorwegen werden geprivatiseerd – de zorg is de volgende die aan de beurt is; ouderen moeten langer werken, dit terwijl jongeren moeilijk aan werk komen; ontslagregelingen worden versoepeld en flex- en nul-urencontracten voeren de boventoon. Deze maatschappelijke ontwikkelingen zorgen er voor dat mensen meer en meer gedreven worden om voor hun eigen hachje te gaan.

Ondertussen zijn er door de oorlogen in Afrika en het Midden-Oosten de gelopen jaren grote vluchtelingenstromen op gang gekomen. Deze mensen, op de vlucht voor oorlog en geweld – waarbij het westen een belangrijk aandeel heeft in de ontstaansgeschiedenis ervan - worden nu door partijen als de PVV en in steeds sterkere mate ook door de VVD en PVDA aangewend om de maatschappelijke onvrede over de andere genoemde zaken af te leiden.

Massamigratie en de multiculturele samenleving brengen uitdagingen met zich mee. Die uitdagingen vragen inspanningen en moeten we daarom serieus nemen. Er valt door een positieve benadering van dit vraagstuk echter veel meer te behalen dan met een negatieve. Natuurlijk, er zijn grenzen aan wat acceptabel is bij misdragingen van mensen, maar dit geldt universeel voor iedereen. Door stigmatisering, racisme en uitsluiting worden problemen niet opgelost en misschien zelfs wel versterkt.

Als we de sociale onrust van het moment analyseren, zoeken we daarbij naar de wortel van het probleem. Deze ligt in de sociale afbraak en economisering van ons bestaan. Hiervoor moeten we de politieke partijen die al 20 jaar lang een aandeel hierin hebben verantwoordelijk houden. Het is tijd dat we zowel ‘linkse’ partijen als de PVDA, als rechtse en conservatieve partijen als CDA, VVD en PVV verantwoordelijk houden voor hun politieke keuzes. Maar ook de rijke elite, bedrijven en het bankwezen hebben hierin een aandeel. Terwijl wij als gewone mensen inleveren komen er nog steeds miljonairs bij, en hun vergaarde rijkdommen komen direct uit onze zakken.

#Vrij, #Solidair, #Klasse!

De parlementaire politiek biedt ons een kader waarmee het uiteindelijk onmogelijk is om uit deze cyclus te breken. We worden gedwongen een logica van steeds verder gaande individualisering en vereländung te accepteren als of het een natuurwet is – terwijl dit het resultaat is van bewust sociaaleconomisch beleid. Als we ons hiertegen willen verzetten, zullen we onze gemeenschappelijke belangen moeten terugvinden. Daarbij zullen we ons moeten bevrijden van de verdeling die ons dagelijks wordt door politici en de sensatiepers wordt voorgeschoteld en zelf onze richting bepalen.

Ook al wordt er een beeld gepresenteerd alsof we allemaal losse bevolkingsgroepen zijn met andere belangen, is het tegendeel waar - we zijn niet enkel een scholier, student, werker, werkloze of bejaarde. Als scholier of student (MBO, HBO, Universitair) ben je de werkende van de toekomst (en heb je misschien wel een bijbaan); je bent een kind van je ouders, kleinkind van je grootouders; als werkende heb je misschien kinderen, leidt je misschien wel jongeren op, of bouw je mee aan de huizen waar zij straks in zullen wonen; als oudere is jouw kleinkind misschien wel student voor een functie in de thuiszorg, en daarmee jouw potentiele zorgende. We hebben allemaal relaties mét en afhankelijkheden ván elkaar, en samen zijn wij klasse!

De toekomst maken we samen

Als werkende klasse zijn wij het die de wereld doen draaien, leveren wij de voorzieningen die de basis vormen van ons dagelijks leven. En door onderlinge solidariteit en het instaan voor elkaar kunnen we welzijn voor allen realiseren.

Als anarchisten zijn wij van mening dat zorg om zorg moet draaien, niet om winst. Dat we mensen moeten opleiden om de taken die in de samenleving moeten gebeuren, uit te kunnen voeren, maar ook omdat het een uitdaging en verrijking is voor ons leven. We staan voor collectiviteit waarbinnen het individu de ruimte krijgt zich volledig te ontwikkelen.

Om deze veranderingen waar te maken, hebben we nieuw politiek élan nodig. We krijgen dat als individuen niet voor elkaar. Hiervoor zullen we de handen ineen moeten slaan. Politieke verandering zal uiteindelijk namelijk altijd tot uitvoering worden gebracht door de ´gewone´ mensen. De politici in Den Haag kunnen samen met de bazen roepen wat ze willen, als wij niet doen wat zij zeggen, gebeurt er niets.

Andersom kan dit ook. Als wij verandering willen, en zij op iets geheel anders aansturen, kunnen wij die verandering gezamenlijk ook zonder hen realiseren.

Er zijn in Nederland in verschillende steden anarchistische groepen en organisaties te vinden. O.a. in Amsterdam, Den Haag, Tilburg en Nijmegen. Is er geen structuur in jou omgeving en je wilt graag iets beginnen? Dan helpen wij je graag. Neem dan contact op met de Vrije Bond of de AGN.

Leestips

Hieronder hebben we een selectie met aantal leestips over het thema verkiezingen en aanzetten tot een andere benadering van de politiek en ons dagelijks leven.

Brochure:

Niet van de partij - Voorbij politiek, voorbij democratie

Een nieuwe brochure van de AGN. Niet van de partij is een vertaling van 'The Party's Over' van het CrimethInc. over parlementaire politiek en democratie: waarom stemmen en de parlementaire geen uitweg bieden voor onze alledaagse problematiek.

Klik hier om Niet van de partij te downloaden als PDF:
Drubkbare versie, Digitale versie

Werk, Gemeenschap, Politiek, Oorlog

“Werk, Gemeenschap, Politiek, Oorlog" is een comic met een introductie op de moderne samenleving zoals we die kennen waarbij het zowel de onderdrukkende als subversieve tendensen van vandaag in kaart brengt om uiteindelijk de samenleving geheel te herstructureren.

Klik hier om Werk, gemeenschap, politiek, oorlog te downloaden als PDF: Digitale versie

Kapitalisme, klasse en klassenstrijd voor dummies

Het economische systeem dat de wereld momenteel domineert wordt kapitalisme genoemd - een systeem gebaseerd op de uitbreiding van kapitaal (goederen en geld, die meer goederen en nog meer geld maken). Essentieel hierbij is de verdeling van de samenleving in twee klassen - de kapitalistische en de werkende klasse. Dit pamflet is een korte, eenvoudig te begrijpen introductie op kapitalisme, klasse en klassenstrijd.

Klik hier om Kapitalisme, klasse en klassenstrijd voor (ex)Dummies te downloaden als PDF: Digitale versie

Losse teksten en artikelen:

'Wat te doen in tijden van wanhoop?', Tommy Ryan, 2017
'Wie niet stemt heeft niets te zeggen?', Tommy Ryan, 2015
'The Housing Monster', Prole.info, 2015
'From Democracy to Freedom', CrimetInc., 2016
'Anarchism, Voting, and Direct Action: An Audio Zine' (PodCast), CrimethInc., 2017

Klassieke teksten:

'Democracy and Anarchy', Errico Malatesta, 1924
'Revolutionaire Regering', Peter Kropotkin, 1881
'Revolutionaire Minderheden', Peter Kropotkin, 1885

Tags:

Categorie:

Wat te doen in tijden van wanhoop

withdefiance — Fri, 20 Jan 2017 09:16:01 +0000

Het is verleidelijk om het hoofd te laten hangen; je te verschuilen achter Nexflix met een kop warme chocolademelk totdat de maatschappelijk verwarring, angst en haat vanzelf verdwijnen. Nog nooit was het echter zo belangrijk om samen in actie te komen en collectieve strategieën te ontwikkelen om de wereld te veranderen.

Wilders (PVV, Nederland), Marine Le Pen (FN, Frankrijk), Petry en Meuthen (AFD, Duitsland), Kaczyński (PiS, Polen), Erdogan (AKP, Turkije), Poetin (EP, Rusland), Trump (RP, Verenigde Staten), Duerte (PDP–Laban, Filepijnen), […] (de lijst is lang), symboliseren allen eenzelfde autoritaire en nationalistische politiek. Ze staan voor onbeschaamde machtspolitiek. Ook al profileren ze zich als de redders van de werkers, ze zijn net zo’n onderdeel van de politieke elite als diegene die zij bekritiseren.

Wilders gebruikt, net als Trump, de economische terugval, en de angst en minachting voor minderheden als afleiding en katalysatoren voor zijn politieke invloed. Met gunsten voor de “echte Nederlander (lees: witte) onder het motto “Nederland weer van ons te maken”, probeert hij hun loyaliteit te kopen over de ruggen van bijv. Moslims, zoals in het economische programma van de PVV wordt voorgesteld. Met hun verdeel-en-heers-politiek is de PVV echter vijand van zowat elke minderheid, van mensen zowel met als zonder baan, mensen die ziek zijn, […]. Geert Wilders en zijn internationale evenbeelden lijden een schizofreen bestaan. Het ene moment stelt hij zich op aan de kant van slachtoffers van seksueel geweld, het andere moment feliciteert Wilders de van aanranding beschuldigde Trump zonder blikken of blozen. Aan de ene kant wordt door de PVV geroepen dat de A.O.W. terug moet naar 65 of dat het eigen risico moet worden afgeschaft, aan de andere kant verwerpt de PVV vakbondsstrijd en beamen ze marktwerking in de zorg.

Dit is niet het moment om het hoofd te laten hangen of om ons te verstoppen. Ook enkel een beroep doen op de waarheid of het morele recht is niet meer genoeg. Mensen als Trump en Wilders maken duidelijk dat er een harder machtsspel wordt gespeeld. Het is tijd om in actie te komen, je te verbinden! Dus: praat met je buurtgenoten, plak posters of stickers, zoek je lokale anarchistische groep op (of start er een!) en kom in actie.

Wij werpen een blokkade op tegen de haat, het racisme, de discriminatie maar ook het klassenverraad dat plaatsvindt. Wij staan voor elkaar in, ongeacht waar je vandaan komt, ongeacht je geslacht, wij staan voor solidariteit. We hebben elkaar hard nodig om te voorkomen dat politici, bazen en machthebbers ons tegen elkaar uitspelen en uiteindelijk de rijken en machtigen dienen terwijl wij elkaar afmaken. We hebben een collectieve en werkelijk vrije wereld te winnen!

Anarchistische Groep Nijmegen / Vrije Bond
www.anarchistischegroepnijmegen.nl / www.vrijebond.nl

Tags:

Categorie:

Poortjes op het station

withdefiance — Thu, 01 Sep 2016 20:01:00 +0000

Al een aantal jaar speelt geweld tegen het spoorwegpersoneel in het media debat. Als hoofdverantwoordelijke voor dit geweld worden door de Nederlandse Spoorwegen (NS) zwartrijders aangewezen. Als antwoord hierop reageren NS en overheid met poortjes op stations, meer camera’s en speciaal uitgeruste “veiligheidsteams” die “gepast geweld” mogen gebruiken om controle over hen te krijgen.

In februari 2016 is de NS met de vakbonden overeengekomen dat er 200 mensen extra personeel zullen worden aangenomen – onder andere voor de eerder genoemde “veiligheidsteams”. Poortjes waren tot voor kort vooral in de Randstad te vinden. Sinds juni zijn deze in de regio Arnhem-Nijmegen echter ook in gebruik genomen. De poortjes, die al enige maanden op het station in Arnhem geplaatst waren zijn inmiddels geactiveerd, en ook in Nijmegen zijn de werkzaamheden begonnen deze te plaatsen. De NS meldt dat de “poortjes geweld door zwartrijders in treinen en op stations tegen moeten gaan.” Aan de Gelderlander meldde ze afgelopen jaar: “We voeren de toegangspoortjes geleidelijk in, zodat het publiek ook kan wennen. De proeven tot nu toe met poortjes op stations verlopen goed.”

Vraag is echter de betekenis van poortjes en “veiligheidsteams” voor onze dagelijkse beleving van ‘openbare’ ruimte. Wat zijn de gevolgen van een afgesloten NS-perron voor ons gevoel van betrokkenheid en eigenrichting in die openbare ruimte? En als tweede of deze maatregelen het openbaar vervoer werkelijk tot een veiligere plek maken.

Eigen ervaring leert dat de vaak stoer poserende “veiligheidsteams” eerder intimiderend werken dan dat zij mij een gevoel van veiligheid geven. De poortjes, waar je als gebruiker doorheen wordt gejaagd, vaak geobserveerd door 1 of 2 ‘bewakers’, creëren een grimmige sfeer die bij mij eerder weerstand en recalcitrantie opwekken – het creëert afstand en resignatie in plaats van betrokkenheid.

Bij navragen bij het servicepunt op het centraal station Nijmegen wat de werkzaamheden op het perron betreffen, blijkt dat het hier ook gaat om het plaatsen van poortjes. Als ik aan de baliemedewerker vraag of ik hier bezwaar tegen kan aantekenen lacht hij cynisch en stelt “Dat dit toch geen zin heeft.” In eerste instantie raak ik geërgerd en voel me niet serieus genomen, maar eigenlijk weet ik ook wel dat een klacht indienen geen zin heeft. Ik zeg dat ik het erg vindt dat de openbare ruimte zo grimmig wordt, en we op deze manier alleen maar van elkaar worden afgesloten. Ik vraag hem wat hij er van vindt. Dan bespeur ik iets onverwachts, hij zegt er zelf ook niet blij mee te zijn. En zijn kritiek gaat verder. Hij wijst naar de kaartjesautomaat en zegt “Het is nog erger. Wat denk je dat ze daarmee hebben gedaan?”, duidend op de OV-chipkaart.

Uitsluitingsmechanismen

De OV-chipkaart was een voorbode voor de poortjes op station – een Trojaans paard dat de gebruiker zoveel ‘gemak’ zou opleveren dat de repressieve maatregelen voor lief zouden worden genomen. Inmiddels worden de poortjes geleidelijk aangesloten zodat men kan “wennen.” Er is hierbij goed nagedacht hoe men bij deze operatie op zo min mogelijk weerstand zou stuiten, helaas met succes zo lijkt het. Op zijn best is het geleidelijke acceptatie van de inperking van onze openbare ruimte, op zijn slechtst zorgt het voor een gevoel van machteloze overgave, daar tussenin bevindt zich ergens de onverschilligheid.

De maatregelen tegen ‘zwartrijders’ treffen nu alle treinreizigers. Het lijken ogenschijnlijk vooral mechanische maatregelen, maar deze hebben een wezenlijk psychologisch effect op zowel de reiziger, het NS-personeel als de ruimte waar wij elkaar treffen. De treinreiziger wordt niet meer gezien als een zelfstandig denkend mens, zelf verantwoordelijk voor diens handelen. Het treinstation wordt met poortjes en bewakers een gereguleerde ruimte waarbinnen de treinreiziger gemanaged wordt. De trein is geen publieke dienst meer voor mij en de maatschappij.

Toegang tot degelijke ‘openbare’ ruimte is met de privatisering verworden tot een gunst in plaats van een recht, de reiziger tot een potentieel probleem dat gehandhaafd moet worden.

Het station als openbare ruimte, de trein als publieke voorziening

De maatregelen die door de NS en de overheid worden genomen zijn tekenend voor de cultuur die er sinds een jaar of 10 heerst in Nederland (en eigenlijk wereldwijd). Het is een symptoom van een samenleving die zichzelf geen vragen meer stelt, en niet meer weet waar deze zelf voor staat. In naam van de vrijheid wordt de vrijheid afgeschaft en vestigt zich geleidelijk een alles beheersend systeem. Ik voel me als een kikker in een pan met water waarvan de temperatuur steeds iets hoger wordt gezet en vraag me af hoe lang het duurt voordat we gezamenlijk de deksel er af duwen. Ik heb wel door dat er iets niet klopt; ik weet dat ik in een pan met kokend water niet kan leven. Maar de verandering kan alleen gemeenschappelijk gemaakt worden.

De bekende tegenwerping bij mijn beklag is wat het alternatief dan zou zijn voor de problemen waar het spoorwegpersoneel weldegelijk mee wordt geconfronteerd. Aller eerst lijkt mij extra personeel op de treinen een goed idee, maar geen gemilitariseerd personeel. Een ander, wellicht controversiëlere, en veel verstrekkendere vraag is of we het openbaar vervoer niet weer écht openbaar zouden moeten maken. Een deel van het probleem, zo stelt de NS, vindt plaats rondom zwartrijders. Misschien moet van het treinpersoneel niet verwacht worden om de directe confrontatie met een zwartrijder aan te gaan? Misschien ligt de oplossing wel in een openbaar vervoer dat juist weer voor iedereen toegankelijk is. Het antwoord op dit probleem kan wel eens in een hele andere hoek liggen dan dat de bestuurders en politici ons voorhouden – in tegenstelling tot de privatisering en militarisering van de openbare ruimte en het openbaar vervoer, juist in de socialisatie ervan.

Door Tommy Ryan

Tags:

Categorie:

Het gebiedsverbod tegen anarchisten in een bredere context

hannieschaft — Fri, 19 Aug 2016 09:39:38 +0000

*Woensdag 19 oktober is er om 20:00 een infoavond over dit onderwerp in de Klinker (v. Broeckhuysenstraat 46, Nijmegen)

Op drie augustus 2016 ontvingen enkele anarchisten in Den Haag, en één daarbuiten, een brief met het voornemen van burgemeester van Aartsen van Den Haag om hen een gebiedsverbod op te leggen voor de duur van twee maanden voor de Schilderswijk, een arbeiders- en migrantenwijk in het centrum van de stad. De burgemeester wil voor dit verbod gebruik maken van de zogenaamde Voetbalwet, die voor het eerst wordt ingezet tegen politiek activisten. De afgelopen tijd hebben Haagse anarchisten meer te maken met repressie, waar voornamelijk de burgemeester een grote rol in speelt.

50.000 euro schadeclaim ontruiming De Vloek
Tijdens de ontruiming van het 13 jaar gekraakte sociaal centrum De Vloek, op 9 september 2015, werden er tien mensen gearresteerd. Vijf daarvan zaten twee weken in de gevangenis vanwege beschuldiging van geweldpleging tegen de politie. Enkele maanden na hun vrijlating ontvingen de tien arrestanten een brief van de burgemeester van Den Haag met een schadeclaim van 50.000 euro. Inzage in de specificatie van het bedrag van de schadeclaim leerde dat deze grotendeels gebaseerd was op zaken die niets met de ontruiming te maken hadden: het afvoeren van containers vol met puin dat als barricades zou zijn gebruikt, het bewaken van het terrein na de ontruiming (De Vloek werd direct na de ontruiming gesloopt) en het schoonmaken van de straat van verf van verfbommen (de straat werd niet schoongemaakt, maar enkele weken na de ontruiming totaal vernieuwd i.v.m. de nieuwbouw).

Dit enorme bedrag werd niet betaald, waarna er een rechtszaak werd gestart die nog steeds loopt. Dat er grote schadevergoedingen worden geëist komt niet vaak voor maar is niet nieuw. Eerder werd bij de ontruiming van de Ubica, een kraakpand in Utrecht een hoge schadevergoeding geëist. Het afstraffen van mensen die verzet plegen wordt zo niet alleen gedaan via gevangenisstraffen maar men probeert de ‘schuldigen’ ook financieel kapot te maken. Ook in dit geval is het afstraffen van de mensen die zich hebben verzet tegen de ontruiming de drijfveer: De VVD, de partij van van Aartsen vroeg in de gemeenteraad om alle schade te verhalen.

Sluiting Autonoom Centrum
De burgemeester hield echter niet op bij de schadeclaim van de ontruiming van De Vloek. Ook het Autonoom Centrum (AC) moest het ontgelden. Het AC werd na ruim vijf jaar ontruimd van hun locatie in de wijk het Bezuidenhout. Hierna werden er drie panden aan de Harstenhoekweg gekraakt om de activiteiten van het AC door te zetten.

De burgemeester probeerde in een opzetje met de eigenaar een van de panden te laten ontruimen vanwege zogenaamd asbestgevaar. Er volgde een rechtszaak die de burgemeester verloor, het pand mocht niet worden ontruimd. Enkele maanden later viel er een brief in de brievenbus dat de burgemeester voornemens is het pand waar het Autonoom Centrum in is gevestigd te sluiten vanwege illegale horeca. Hiermee probeert de burgemeester plekken die belangrijk zijn voor anarchistisch structuren te sluiten. De procedure rond de sluiting loopt nog.

De opstand in de Schilderswijk
Toen in 2015 Mitch Henriquez werd dood gewurgd door de politie kwamen er in de Haagse Schilderwijk duizenden mensen in opstand tegen de politie en de staat. Het politiebureau werd door honderden mensen aangevallen en vier nachten vonden er gevechten plaats met de politie. De opstand was een te verwachten reactie op de zoveelste politiemoord en het jarenlange racistische politiegeweld in de wijk.

Al jaren voeren anarchisten en antifascisten actie tegen politiegeweld in de wijk, en dat is de burgemeester een doorn in het oog. Meerdere organisaties hielden zich bezig met het probleem van politiegeweld maar al deze clubjes werkten samen met de politie en gemeente, of wilden maar al te graag met hen rond de tafel. Antifascisten en anarchisten zijn altijd compromisloos geweest in de strijd tegen de politie en hun racistische en gewelddadige optreden, en werken niet met de politie of de gemeente samen. De burgemeester en politie hebben dan ook veel tijd gestoken in pogingen het protest en verbinding tussen anarchisten en de wijk te breken. Zo gingen er agenten langs buurthuizen waar flyers voor demonstraties waren verspreid om daar mensen te intimideren dat zij niet met antifascisten en anarchisten moesten samenwerken, omdat dat gevolgen zou hebben voor hun subsidies. Ook werden agenten ingezet om posters te verwijderen en werden demonstraties door de burgemeester verboden. Tijdens en voorafgaand aan demonstraties hielden agenten jongeren door intimidatie op afstand.

Dit had alleen niet de uitwerking die ze voor ogen hadden. Op meerdere demonstraties waren veel buurtbewoners aanwezig en na de moord op Mitch Henriquez kwam de buurt massaal in opstand. Achteraf heeft de burgemeester in samenspraak met de politie geprobeerd de schuld van de opstand op anarchisten af te schuiven en hen als zondebok te gebruiken, om zo de solidariteit tussen de buurt te breken.

Deze hetze tegen anarchisten zagen we ook eind april toen er een anarchist in de Schilderswijk gearresteerd werd op verdenking van het verspreiden van de Anarchistische Muurkrant, met een tekst over de opstand in de Schilderwijk. De kameraad werd vier dagen op het politiebureau vastgehouden en beschuldig van opruiing tegen het gezag. Later werd er acht weken gevangenisstraf geëist, maar vrijspraak volgde. Het Openbaar Ministerie is in hoger beroep gegaan.

Naast deze voorbeelden kunnen anarchisten en antifascisten in Den Haag rekenen op een structurele ‘speciale’ aandacht van de politie en burgemeester. Demonstraties worden verboden, individuele anarchisten worden op straat geïntimideerd, er is gepoogd informanten te verkrijgen en acties waarbij anarchisten betrokken zijn kunnen rekenen op een enorme politie-inzet.

Bureaucratische repressie
Naast de traditionele repressie zoals invallen, arrestaties en gevangenisstraffen waarbij de woede binnen de anarchistische beweging groot is, manifesteert de repressie zich in de afgelopen periode meer in een subtiele en bureaucratische, bestuurlijke vorm. Dit maakt het meer abstract en daardoor minder vatbaar voor solidariteit. Zijn de muren van repressie bij gevangen kameraden duidelijk zichtbaar, men raakt in deze vorm van repressie verstrikt in het web van bezwaarschriften en lang lopende rechtszaken. In het geval van het gebiedsverbod probeert men nu ook het actieve gedeelte van de strijd te breken door personen te verbieden voet te zetten in een buurt waar sociale strijd gaande is en waar deze samen wordt gevoerd.

Geen slachtoffers
Wij verwachten niet dat de repressie hierbij zal eindigen. De burgemeester en de politie zullen in de toekomst de ingeslagen koers vasthouden. Maar slachtoffers van hun repressie voelen wij ons allerminst. Dat de burgemeester en politie zich vastbijten in een groep anarchisten moeten zij zelf weten. De repressie zal van ons geen afwachtende en apathische slachtoffers maken. Elke slag richting een van ons zal worden beantwoord met een slag terug. Het maakt ons alleen maar meer vastberaden om door te gaan met de strijd voor onvoorwaardelijke vrijheid. Omdat wij niets te verliezen hebben maar alleen maar te winnen, omdat wij als onkruid steeds weer terug komen tussen de stenen van de verstikkende staat, omdat hun tijd is geweest en de tijd voor anarchie is aangebroken, en daar houdt geen agent of burgemeester ons in tegen!

Ons streven naar vrijheid is sterker dan hun repressie!

Enkele Haagse anarchisten

Tags:

Categorie:

1 mei in Nijmegen - Een interview met de Buiten de Orde

withdefiance — Sat, 18 Jun 2016 15:14:56 +0000

In de nieuwste Buiten de Orde, het magazine van de Vrije Bond met dit keer als thema , verscheen onlangs een interview met de Anarchistische Groep Nijmegen over de 1 mei-demonstratie die we in Nijmegen medeorganiseerde. Het interview is, zoals het te belezen valt in de Buiten de Orde, hieronder eveneens afgedrukt:

De AGN heeft dit jaar op 1 mei een demonstratie georganiseerd. Dit was niet de eerste keer. Wat is voor jullie het belang van die dag en van een demonstratie op die dag?

Dat klopt, het is inmiddels alweer de derde 1-mei demonstratie die we in Nijmegen organiseren. Dit jaar hebben we in navolging van vorig jaar weer een antikapitalistische demonstratie georganiseerd. 1 Mei is historisch een dag van sociale strijd terugvoerend op de Haymarket Affaire[1]. De maatschappij en economie zijn sindsdien veranderd en er zijn hier in West-Europa veel sociale voorzieningen afgedwongen. Maar die sociale verworvenheden die in de jaren '70 en '80 zijn afgedwongen staan onder druk en economische uitbuiting is voor een deel van West-Europa naar de periferie in Oost- en Zuid-Europa en vooral Azië verplaatst. Daarbij moeten we niet vergeten dat ook hier in Nederland mensen nog steeds op basis van hun afkomst minder betaald worden, zoals arbeiders uit Oost-Europa die vooral in de bouw als goedkope arbeidskracht worden ingezet. De nieuwe generatie jongeren heeft het ook zwaar, met veel onzekere werkcontracten en hoge sociale lasten.

Er is een nieuw tijdperk van de klassenstrijd aangebroken. Waar ons wordt voorgehouden dat we vooral erg van elkaar verschillen, hebben we juist zo veel met elkaar gemeen. En juist als we dat herkennen, kunnen we een sterke vuist maken tegen de verschillende sociale problemen waar we allemaal tegenaan lopen. 1 Mei is voor ons een dag waarbij de verbinding die we met elkaar hebben centraal staat, en waarbij we een alternatief, voor ons revolutionair wereldbeeld aan het licht brengen.

Het is voor ons van belang een revolutionaire cultuur op te bouwen, en de 1ste mei is daar een onderdeel van. Zo'n cultuur bestaat uit verschillende dingen: [visie, praktijk,] muziek, samenkomst, sociale rituelen en ook herdenkings-[2], feest- en strijddagen.

Hoe was de demonstratie, ook in vergelijking met voorgaande keren?

De demonstratie was met zo'n 350 mensen redelijk goed bezocht. Er waren dit jaar iets meer mensen dan in 2015. Opvallend was echter wel dat er dit jaar een stuk minder mensen uit de voor ons bekende anarchistische kringen aanwezig waren. Wat de reden hiervoor is weten we niet, en er is wel een analyse voor nodig om te kijken waar dit aan ligt. Aan de andere kant laat dit wel zien dat we weldegelijk mobilisatiekracht hebben buiten onze eigen kringen.

Hoe verliep het organiseren van de demonstratie?

We zijn de afgelopen twee jaar hard bezig geweest om buiten onze gangbare netwerken verbanden op te bouwen. Dat heeft een begin gevonden met de Gezi-opstand waarbij we in contact zijn gekomen met kameraden met een Turkse en Koerdische achtergrond. Die contacten hebben vorig jaar geleid tot een 1-mei demonstratie en het vervolg dit jaar. Deze banden zijn het afgelopen jaar verder versterkt.

De voorbereidingsgroep was dit jaar sterk uitgebreid en de samenwerking liep over het algemeen soepel. Dit jaar deden o.a. mensen van Doorbraak Nijmegen, het Koerdisch Centrum uit Arnhem, de Democratische Volksvereninging DHD, Internationale Socialisten (IS) Nijmegen en verschillende onafhankelijke mensen mee.

De deelname van IS was voor ons een lastige afweging. We kennen de activisten uit de lokale groep hier in Nijmegen redelijk goed. Zij hadden ons vorig jaar benaderd waarom zij toen niet uitgenodigd waren om mee te organiseren. Het was voor ons lastig een duidelijk lijn hierbij te trekken omdat we aan de ene kant bekend zijn met het centralistische karakter van de Trotskistische organisatie, aan de andere kant het vertrouwen in de lokale activisten. Daarbij komt ook nog dat de andere organisaties waar we contact mee hebben ook geen non-hiërarchische organisaties zijn, toch willen we hun achterban bereiken. We hebben een afweging gemaakt op ons ons eigen vermogen te vertrouwen om het libertaire karakter van de demonstratie te waarborgen en beïnvloeden. We hebben daar wel duidelijke afwegingen gemaakt en zien geen belang bij het uitnodigen van andere verdere autoritaire en parlementaire groepen. Uiteindelijk kijken we daar als AGN positief op terug.

Een 1 mei-demonstratie lijkt vandaag de dag vooral iets voor anarchisten, socialisten en communisten te zijn. Lukt het jullie om ook breder te mobiliseren?

Dit gaat moeizaam en vraagt veel creativiteit, gewaagdheid en inspanning. We hebben naar promotiemateriaal gezocht met een herkenbaar en strijdbare, maar ook open uitstraling. Dit geldt voor zowel de website (www.1mei.org) als voor de rest van het promotiemateriaal als posters en flyers. We kijken kritisch naar ons taalgebruik en proberen te zorgen dat deze begrijpelijk en toegankelijk is. Ook hebben we goed gekeken naar waar we het promotiemateriaal hebben verspreid, zoals langs de route van de demonstratie, in de armere en achtergesteldere wijken van Nijmegen en openbare plekken als bibliotheken, kroegen etc. Ons belang is om sociale strijd weer te normaliseren.

We hopen dat we hiermee ook inspiratie bieden voor de verdere anarchistische beweging om naar buiten te treden en de verbinding met de maatschappij weer aan te gaan. Deze connectie zijn we de afgelopen decenia verloren, en hierdoor is onze beweging in isolement geraakt. Willen we daar uit komen, dan moeten we doordacht handelen. Het verzet moet weer gepopulariseerd worden.

Betekent het eventueel breder kunnen mobiliseren ook dat er in Nijmegen een brede beweging wordt opgebouwd? Wat kan je hierover vertellen? Wat zijn de moeilijkheden die jullie hierbij ondervinden en welke dingen lopen juist heel goed?

Een brede beweging bouwen is niet makkelijk. En dat gaat ons ook af met vallen en opstaan, zeker in een tijd waar Nederland toch steeds weer binnen het oog van de sociale storm weet te blijven.

We lopen tegen allerhande cultuurverschillen aan, van taalbarrières tot de vanzelfsprekendheid van de groepen waar we contact mee hebben om met de overheid samen te werken. Voor ons is het hier mee om weten te gaan en toch dicht bij de eigen ideeën te blijven in de Nederlandse context onderdeel van sociale strijd. Alleen maar praten met mensen uit je eigen straatje leidt uiteindelijk alleen maar tot isolatie, dat heeft het afgelopen decennium toch wel bewezen.

We hebben de afgelopen jaren stappen gezet en nieuwe vrienden en kameraden gemaakt. Deze ervaringen zijn waardevol en we zetten er op in deze verder uit te breiden.

Voetnoten

[1]Zie voor meer info een artikel wat we hier eerder over schreven: http://www.anarchisme.nl/namespace/haymarket_affaire

[2]Zoals internationale vrouwendag, de herinnering aan de Spaanse Revolutie die van start ging 19 juni 1936, dag voor politieke gevangen, anti-cop day 13 december en ook een jaarlijks terugkerend evenement als de Anarchistische Pinksterlanddagen.

Tags:

Categorie:

Verzet tegen de uitgaansverboden in Bakur: Een overzicht en een anarchistische boodschap

withdefiance — Wed, 06 Jan 2016 06:24:42 +0000

Bron: Black Rose Federation
Van een kameraad uit Turkije

Na het vastlopen van het vredesproces in Turkije tussen de regerende Gerechtigheid en Ontwikkelingspartij (AKP) en de Koerdische vrijheidsbeweging (welke ook de legale politieke partij de Democratische Volks Partij (HDP) steunt) is er een nieuwe fase van onderdrukking ingegaan die begon met het instellen van draconische uitgaansverboden. Volgens HDP covoorzitter Figen Yksekdag, raken de uitgaansverboden de levens van 1,3 miljoen mensen, waarbij 200.000 mensen gedwongen hun huis hebben moeten verlaten. Verzet tegen de uitgaansverboden groeit in de Koerdische steden in de zuidoostelijke regio die in het Koerdisch Bakur genoemd wordt.

Het vredesproces werd verbroken door de huidige president Tayyip Edoğan [van de AKP]. De AKP keerde tijdens de verkiezingscyclus [van afgelopen zomer] onder het mom van het “handhaven van de openbare orde” al snel terug naar diens conservatieve, nationalistische en rechtse wortels. Dit betekende dat zij gebruik maakte van de verschillende politiediensten (vooral speciale eenheden) om de Koerdische populatie in Turkije te pacificeren. Hierbij moet vermeld worden dat de Koerdische kant ook niet blij was met het vredesproces omdat hen sinds januari 2015 door de AKP het contact met hun leider in gevangenschap, Abdullah Öcalan, werd ontzegt. Het grootste deel van de Koerdische zijde heeft daarbij ook een slecht gevoel van de bijkomende gebrek aan welwillendheid van de AKP om enige werkelijke hervormingen door te voeren voor de collectieve rechten van de Koerden, evenals de haat van de AKP tegenover de opstand in Rojava en diens geheime steun aan Islamitische Staat (IS).

In deze atmosfeer – na de bomaanslagen op een HDP-demonstratie in Diyarbakır (in het Koerdisch bekend als Amed), op anarchisten en socialisten in Suruç en het recentst de aanslagen op de vredesdemonstratie die door verschillende NGO’s en vakbonden in het centrum van Turkije ’s hoofdstad Ankara[1] werd gehouden – is het vredesproces volledig afgebroken. In de context van deze aanslagen, waarbij honderden mensen zijn omgekomen (de slachtoffers van de voortdurende burgeroorlog tussen de guerrilla’s van de Koerdische Arbeiders Partij (PKK) en het leger buiten beschouwing gelaten), is de Koerdische vrijheidsbeweging in verschillende steden in Bakur begonnen met het uitroepen van “zelfbestuur” in een poging de Turkse staat te dwingen om terug te keren naar het vredesproces. Dit zelfbestuur bestaat uit burgers die solidariteitscomités vormen om de zieken, armen en benadeelden te helpen, en om te werken aan culturele en politieke projecten. Objectief gezien zijn deze initiatieven, los van hun revolutionaire retoriek waarbij ze de onrechtvaardige staatsinstituten afwijzen, bescheiden en praktische pogingen om sociale solidariteit te organiseren. Dit als antwoord op de wreedheid en de vervreemding die plaats vindt door de criminalisering en vervolging van etnische minderheden door de staat. Het grootste deel van dit zelfbestuur vindt plaats in arbeiderswijken en wordt georganiseerd door de bewoners zelf, die meestal sowieso al uitgesloten waren van het merendeel van de voorzieningen van de staat. De hoogste posities in deze gemeenten worden vooral bekleed door co-burgermeesters van de HDP (of diens zusterpartij de Democratische Regionen Partij (DBP)). Zij steunen de verklaringen van zelfbestuur. In reactie hierop heeft de Turkse staat inmiddels 20 van hen gearresteerd, 22 ontslagen en worden er nog zes HDP en DBP co-burgemeesters gezocht. Ondanks de arrestatie van de co-burgermeesters heeft de bevolking nieuwe leden verkozen (zonder toestemming van de staat) en worden deze gemeenten in Bakur nu buiten de wet bestuurd in een situatie die veel weg heeft een duale machtsverhouding[2][3].

Bewoners van de stad Silvan protesteren tegen de Turkse militaire bezetting en het uitgaansverbod.

Het gevecht van de Turkse staat tegen wat het “een terroristische bevolkingsgroep” noemt, heeft onder de huidige ontwikkelingen nieuwe vormen aangenomen. De Turkse staat had van 1987 tot 2002 de staat van beleg[4] afgekondigd (onder de naam OHAL - Olağanüstü Hâl Bölge Valiliği[5]) in alle steden en provincies waar de Koerdische vrijheidsbeweging sterk was. Hierbij brandde de staat duizenden dorpen plat en verdrong honderdduizenden mensen in de hoop dat dit de steun voor de Koerdische guerrillabewegingen zou breken. Deze politiek zorgde voor een massale toename van de stedelijke Koerdische bevolking. Deze bevolking is zich maar al te bewust van de assimilatiepolitiek van de Turkse staat die gepaard gaat met de constante dreiging van geweld tegen de populaire eisen voor democratie, gelijkheid en vrijheid. Het opheffen van deze noodtoestand was één van de eisen van de Europese Unie (EU) voor Turkije om deel te kunnen nemen aan gesprekken over toetreding tot die EU[6] – de opheffing was ook onderdeel van het vredesproces. Het einde van het vredesproces betekend nu een gerichte onderdrukking van de stedelijke Koerdische bevolking. Het nieuwe model van onderdrukking is gebaseerd op het aanpakken van “de problematische wijken en dorpen” (wat zich vertaald in de gebieden waar de Koerdische vrijheidsbeweging sterk is) om de opgerichte Koerdische politieke- en solidariteitsorganisaties te vernietigen. Door middel van het terroriseren van de Koerdische wijken en steden probeert de staat de emotionele en politieke banden tussen de bevolking en de Koerdische beweging te breken – dit in de hoop hen later op te nemen in de AKP’s Islamistische kapitalistische project. Dit alles met de hulp van reactionaire en Islamistische organisaties die actief zijn in Bakur.

De Koerdische jeugd, vooral zij die familieleden hebben verloren door het geweld van de Turkse staat of Islamitische Staat in Syrië, staat nu op om het project van democratische autonomie en de Koerdische bevolking te beschermen tegen deze aanvallen. Veel mensen in de steden en dorpen zijn begonnen met het opwerpen van barricades en het graven van greppels tegen de politie-invallen. Dit resulteerde in verschrikkelijke botsingen tussen [veelal] ongewapende jongeren en gemilitariseerde politie uitgerust met tanks. De politie heeft burgers met automatische wapens aangevallen en heeft artillerie en helikopters gebruikt om buurten te beschieten. Na de verkiezingen van 7 juni (2015), waarbij de AKP diens meerderheid verloor in het parlement door de opkomst van de HDP, zijn er in totaal 163 dagen met uitgaansverboden opgelegd aan 6 steden en 17 dorpen. Op 10 december werden bij operaties tijdens deze noodtoestanden 161 burgers vermoord[7] [en nog dagelijks vallen er slachtoffers]. Deze uitgaansverboden hebben een verschrikkelijk effect op de bevolking: mannen, vrouwen, jongeren, ouderen en zieken. Het heeft veel mensen doen verhuizen naar andere steden.

De straten van het historische centrale district Sur, Diyarbarkır na een uitgaansverbod van de Turkse staat.

De Koerdische vrijheidsbeweging heeft zeker een complexe geschiedenis, ook met problematische acties en hiërarchische organisatiestructuren. Aan de andere kant heeft deze beweging, met de continue strijd tegen de Turkse staat, een bepaalde notie tegen de staat ontwikkeld. Dit uit zich op micro-niveau in de alledaagse interactie, in de burgerrechtenorganisaties en buurtraden. Op macro-niveau zien we dit terug in de poging autonoom zelfbestuur te vormen in de kantons van Rojava aan de andere kant van de grens, in Syrië. Deze transformatie vindt ook uiting in de massale legale burgerbeweging en reikt inmiddels tot in de meer hiërarchische militaire tak van de beweging. De aanvallen van de Turkse staat om de wil van de Koerdische bevolking te doden zijn vanuit humanistisch, anarchistisch en progressief perspectief eenvoudigweg onacceptabel.

Er is zeker ook kritiek mogelijk op de praktijk in Rojava, maar de AKP-regering blijft de Koerdische bevolking onderdrukken en steun verlenen aan IS. Daarbij maakt de mainstream-media propaganda voor de regering waarbij zij de vermoorde kinderen en jongeren als terroristen presenteren. Op deze manier proberen ze een stilte [over de militaire operaties] af te dwingen en nationalistische steun onder de Turkse bevolking te vergaren. Het gebrek aan informatie en neutrale ooggetuigenverklaringen opent de weg voor meer machtsmisbruik door de staat[8]. De vergrijpen zijn onder andere de schending van de doden: vermoordde vrouwen zijn ontbloot, begraafplaatsen van guerrilla’s gebombardeerd en lijken achter politieauto’s meegesleept. Op parlementair niveau is er geen enkel teken van een vredesresolutie aan de horizon. De HDP probeert de oorlog te stoppen, maar in de huidige situatie [waarin de AKP de absolute meerderheid in het parlement heeft] weigert de AKP elke vorm van dialoog over het onderwerp. Hierbij maken zij aanspraak op Turks-nationalistisch sentiment om hun macht te verstevigen, zoals zij hebben gedaan in de aanloop naar de 2^de ronde van verkiezingen afgelopen november. In reactie herhaalde de Koerdische jeugd hun boodschap dat dat zij bereid zijn om het project van zelfbestuur en democratische autonomie te verdedigen– omdat hun naasten werden vermoord door de Turkse staat net als door IS.

Op papier lijken de uitgaansverboden een simpel verbod om het huis te verlaten en de straat op de gaan. De officiële boete voor het overtreden van het uitgaansverbod is een paar honderd Turkse Lira (ong. €60,-), maar elke dag betalen Koerdische jongeren de prijs met hun leven. Mensen die protesteren of hun straat verdedigen (van wie de meesten geen militanten zijn en zeker geen wapens hebben) worden met dodelijk geweld van de politie geconfronteerd die zelfs tanks en artillerievuur inzetten. 14 December werden twee Koerdische jongeren in Diyarbakır door de politie doodgeschoten terwijl zij protesteerden tegen het uitgaansverbod in het Sur-district. Hun namen waren Şiyar Salman en Şerdıl Cengiz. Şerdıl Cengiz was een student aan de universiteit van Tunceli[9]. Hij kwam naar Diyarbarkır voor het DEM-GENC congres[10]. Zijn laatste Facebookbericht was:

“Politiek gezien ben ik een anarchist. Ik haat staten, wetten en begrenzingen. Ik kan er niet tegen om dieren in kooien te zien. Mensen moeten vrij zijn, net zoals de liefde.”[11]

Waarschuwing, deze video kan als schokkend worden ervaren.

Veel van de vermoordde jongeren streefden dezelfde dromen na als de mensen die door IS vermoord werden in Diyarbarkır, Suruç en Ankara. Dit is de beste representatie van de mensen en hun strijd tegen de Turkse staat die hen probeert uit te roeien [of assimileren], zowel binnen de Turkse grenzen en daarbuiten, zoals in Rojava. Op het moment heeft de Turkse staat docenten opgedragen de steden Cizre en Silopi te verlaten in de voorbereiding van een nieuwe golf aanvallen tegen de bevolking: iedereen die in de steden blijft wordt gezien als een terrorist – en daarmee een doelwit. Op 16 december hebben duizenden de begrafenis van de twee vermoordde jongens Şiyar and Şerdıl bijgewoond. De Koerdische bevolking zal hun idealistische jongeren niet vergeten – omgekomen door politiekogels omdat zij wilde bewijzen dat een andere wereld mogelijk is, een wereld zonder de staat waarin ieder levend wezen vrij kan leven. Het is nu de tijd voor anarchisten en libertair-socialisten wereldwijd om in actie te komen en solidariteit te betonen met de Koerdische vrijheidsbeweging en steun te geven aan hun eisen van vrijheid en zelfbestuur voor iedereen, overal.

Een anarchistisch spandoek in Diyarbakir.

Veel actueel nieuws over de situatie in Bakur is oa. te vinden op: https://twitter.com/Zuttish en http://kurdishquestion.com

[1] https://anarchistischegroepnijmegen.nl/herdenkingsbijeenkomst-arnhem-voo...

[2] Duale machtsverhouding: in het Engels bekend als ‘Dual Power’; een situatie waarbij nieuwe, revolutionaire organisaties en de oude, zittende macht naast elkaar bestaan en concurreren om de macht.

[3] http://www.birgun.net/haber-detay/demirtas-daha-tutuklanmamis-es-belediy...

[4] Staat van beleg: situatie waarin de noodtoestand is afgekondigd en het leger de rechtspleging overneemt van de burgerlijke autoriteiten.

[5] https://en.wikipedia.org/wiki/OHAL

[6] Ondanks de oorlog die de Turkse staat begonnen is tegen de Koerdische bevolking heeft de Europese Unie drie miljard euro aan Turkije geschonken om vluchtelingen tegen te houden. Daarnaast was onderdeel van deze deal dat Turkije terug aan de onderhandelingstafel zou mogen voor toetreding tot de EU. De EU zwijgt hoog en laag over de gebeurtenissen in het oosten van Turkije en is daarmee medeplichtig aan deze grove mensenrechtenschendingen die zij gewoonweg negeren.

[7] http://haber.sol.org.tr/turkiye/sokaga-cikma-yasagi-bilancosu-6-kent-17-...

[8] Het afgelopen jaar is al meermalen voorgekomen dat dorpen of steden dagenlang van de buitenwereld werden afgesloten: geen elektriciteit, telefoon en internet. Journalisten, NGO’s en politieke vertegenwoordigers werd alle toegang ontzegd.

[9] Tunceli: een Koerdische stad die de naam heeft veranderd, de originele naam was Dersim.

[10] DEM-GENC is een congres van studenten- en jongerenorganisaties verbonden aan de Koerdische vrijheidsbeweging.

[11] http://www.turnusol.biz/public/haber.aspx?id=25288&pid=32&haber=Bug%EF%B...

Tags:

Categorie:

Samen tegen de verdeel-en-heers-politiek

withdefiance — Fri, 18 Dec 2015 08:59:55 +0000

Hoe de samenleving wordt uitgespeeld tegen vluchtelingen

Nu er sinds deze zomer ook weer meer vluchtelingen naar Nederland komen klinkt het geluid steeds sterker dat er écht geen ruimte voor hen is – zelfs dat er geen ruimte dóór hen is. Vooral dit laatste hoort men zeggen over de woningmarkt, maar dit geld ook voor bijvoorbeeld de zorg. De afgelopen jaren hebben we echter gezien dat politieke partijen over het hele spectrum hebben bijgedragen aan de uitverkoop van onze sociale voorzieningen – van PvdA tot VVD en PVV tot GroenLinks. In plaats van een gemeenschappelijk front te vormen tegen de verantwoordelijken, worden we met de irrationaliteit van het moment nu echter tegen elkaar uitgespeeld en vecht men met elkaar om de kruimels.

Eigenlijk alle politieke partijen dragen verantwoordelijkheid voor de sociale afbraak van Nederland en de stemmingmakerij die hierbij inmiddels op gang is gekomen. Allen vinden het compleet normaal dat er topfunctionarissen zijn die tonnen verdienen, dat er miljarden in straaljagers wordt geïnvesteerd, (private) banken overeind worden gehouden en dat er ondertussen wordt bezuinigd op zorg, onderwijs, sociale woningbouw en werkloosheidssteun. Met de nieuwe vluchtelingenstroom die deze zomer op gang is gekomen diende zich het perfecte zwarte schaap aan om de oorzaak van het sociale verval in de schoenen te schuiven – verval dat steeds tastbaarder wordt.

Door de wegbereiding van Geert Wilders en zijn PVV zien we dat racistische en nationalistische politiek steeds dieper geworteld zijn geraakt in Nederland. De stemmingmakerij tegen de vluchtelingen komt daarbij uit alle hoeken. Een klassiek voorbeeld is Tweede Kamerlid Halbe Zijlstra (VVD). Hij hielp perverse fantasieën de wereld in over vluchtelingen die “ooglidcorrecties, borstverkleiningen of –vergrotingen” en “complete tandrenovatie” zouden genieten op ‘onze kosten’. Het politiek correcte gekonkel dat pas op gang komt als er ophef ontstaat spreekt boekdelen. Hij censureert zichzelf achteraf alsnog, maar hoe lang is dit nog nodig? Zijlstra was slechts één van de vele gedreven politici die de afgelopen tijd stonden te trappelen om ‘streng doch rechtvaardig’ grenzen te stellen voor de vluchtelingen. Maar waar hebben we het nu eigenlijk feitelijk over?

De afbraak van sociale huur

Waarom is er bijvoorbeeld eigenlijk een tekort aan sociale huurwoningen? Het tekort aan sociale huurwoningen is niet iets dat afgelopen zomer plotsklaps is ontstaan. Het bestaat eigenlijk al sinds de jaren ’80. Sinds 2014 wordt de sociale woningmarkt echter rigoureus hervormd. Deze herstructurering bestaat uit maatregelen die leiden tot vergaande privatisering in de sociale woningmarkt. Alleen vorig jaar zijn al ruim 7000 sociale huurwoningen aan grote investeringsmaatschappijen (met winstoogmerk) verkocht. In totaal is de verwachting dat als deze plannen volledig doorgang vinden er 200.000 tot 300.000 sociale huurwoningen in private handen komen.

Voorbeelden van grote herstructureringen in Nijmegen zijn te zien in wijken als het Waterkwartier, de Wolfskuil en het Willemskwartier. In al deze wijken is een groot deel van de sociale huurwoningen gesloopt en hiervoor zijn duurdere koopwoningen in de plaats gekomen. De woningen liggen vaak dicht bij het centrum en de grond er van is de afgelopen jaren sterk in waarde gestegen. Hierop wordt getracht flinke winsten te behalen. Er is wel een terugkeerbeleid voor de oorspronkelijke buurtbewoners maar een groot deel kan de stijging van de lasten niet betalen. De oude bewoners worden daarmee vaak naar de buitenring van de stad verbannen waar de grond (nog) relatief goedkoop is. Dit proces is gaande op veel plekken in Nederland en Europa en heeft grote gevolgen op het bestaan van mensen. Het is een regelrechte aanval op de bestaanszekerheid van de onderste helft van de maatschappelijke ladder.

Afbraak van de zorg

Niet alleen de sociale woningmarkt maar ook de zorg ligt onder vuur. Ook hierover horen wij tegenwoordig de meest waanzinnige verhalen over de ronde doen: van de zorg voor ouderen tot wachtrijen in ziekenhuizen en daklozen die geen onderkomen hebben, plots staat alles in relatie tot de vluchteling. Opeens lijken mensen zich wel te interesseren om de zorg voor ouderen en daklozen.

Maar wat is er eigenlijk aan de hand in de zorg? Al tijden hebben we te maken met een stijging van het eigen risico en het verdwijnen van allerhande voorzieningen uit het zorgpakket, bezuinigingen in de thuiszorg, een herstructurering van de langdurige zorg, allen hebben ze enorme effecten op kwetsbare mensen in onze samenleving. Deze bezuinigingen en de groeiende invloed van het geld op onze zorg zijn bewuste politieke keuzes. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de toenemende invloed van de zorgverzekeringen op de dagelijks werkomstandigheden en aandacht van het zorgpersoneel.

Verantwoordelijkheid van de politiek

Het dwaalspoor dat de politiek heeft uitgezet in het politieke debat over de sociale afbraak leidt er uiteindelijk toe dat vluchtelingen nu als schuldigen kunnen worden aangewezen. Zo’n beetje alle politieke partijen steunen de economische herstructurering van Nederland waarbij onderlinge solidariteit en zorg voor elkaar wordt afgebroken – ten bate van de totale individualisering. Het is zaak te herkennen waar de oorsprong van de tekorten liggen en wie hier financieel gewin uit haalt. Uiteindelijk zijn het namelijk de private investeerders, grote ondernemingen, huisjesmelkers en jawel zelfs tandartsen die nu cashen op de opengebroken woningmarkt – op onze rekening. Voor de zorg geld dit voor verzekeringsmaatschappijen, banken en diezelfde private investeringsmaatschappijen. Zij hebben het karkas van het ooit op solidariteit gebaseerde zorgsysteem in Nederland omgetoverd tot een geïndividualiseerd en door winst gedreven bedrijf.

Klassenstrijd en internationale solidariteit van onderop

Als we effectief de wind uit de zeilen willen nemen bij rechts zullen we de sociale problematiek waarmee we worden geconfronteerd moeten adresseren. Het is belangrijk om vluchtelingen te steunen, maar door alleen maar hier op te focussen lopen we het risico dat we als beweging gemarginaliseerd worden en dat rechts een monopolie op deze thema’s weet te verwerven – iets dat al gaande is. Daarbij zijn deze thema’s onherroepelijk met elkaar verbonden.

Er is verzet nodig tegen de afbraak van onze sociale voorzieningen. Er is genoeg voor iedereen om een waardig bestaan te leiden en voor dat uitgangspunt moeten we gaan staan. In Nederland gaat er alleen al naar de rente op de staatsschuld jaarlijks 8 miljard euro direct in de kas van de banken – een veelvoud van wat de opvang voor vluchtelingen kost.

Daarbij komt dat de mensen die naar Nederland komen volledig zouden kunnen meedraaien in de samenleving. Dit is precies wat ze zelf ook willen en dit zou ook geen probleem moeten opleveren. Met meer mensen zullen de behoeften van de samenleving evenredig mee stijgen. Dat zal dus ook op de arbeidsmarkt voelbaar zijn. Wanneer blijkt dat dit niet zo is zouden we de werkdruk die er nu is kunnen spreiden. Daarmee zouden we dan zelfs minder hoeven te werken.

We hebben een totaal andere manier van denken nodig. Met de politieke armoede in Nederland worden nu de slachtoffers van het afbraakbeleid tegen de vluchtelingen uitgespeeld. Daarmee lopen we het risico allen met lege handen achter te blijven omdat de ware oorsprong van onze problematiek niet geadresseerd wordt.

“IF YOU ARE NOT CAREFUL, THE NEWSPAPERS
WILL HAVE YOU HATING THE PEOPLE WHO ARE
BEING OPPRESSED AND LOVING THE PEOPLE
WHO ARE DOING THE OPPRESSING.”

MALCOLM X

Een printbare versie van deze tekst is te downloaden via de volgende link:
Samen tegen de verdeel-en-heers-politiek.pdf

Tags:

Categorie:

'De Syrische Revolutie bestaat niet meer'

withdefiance — Mon, 12 Oct 2015 21:43:17 +0000

De volgende vertaling is onderdeel van een tweeluik over de ondergang van de Syrische Revolutie. Het artikel is een reactie op het artikel ‘Einde aan de selectieve solidariteit’ , dat eerder in Analyse & Kritiek #599 verscheen. ‘De Syrische Revolutie bestaat niet meer’, verscheen in december van 2014. Met de openlijke inmenging van militaire grootmachten Rusland en Iran aan de zijde van Bashar al-Assad heeft dit artikel een hernieuwde relevantie gekregen.

Terwijl Rusland diens interventie legitimeert als het "bestrijden van terrorisme" staat het welzijn van de inwoners van Syrië op geen enkele wijze centraal in het conflict. De militaire inmenging draagt vooral bij aan een verdere intensivering van het geweld in Syrië zelf. Maar ook buiten Syrië heeft de interventie grote gevolgen. Deze draagt namelijk bij aan een verdere polarisering tussen ‘West’ en ‘Oost’. Hierbij worden we als gewone burgers meegezogen in een propagandaoorlog die onze belangen niet dient.

Centraal in dit conflict komen steeds duidelijker de geopolitieke en economische belangen van de verschillende grootmachten te staan – dit ten koste van de achtergebleven burgerbevolking van Syrië, Irak en Koerdistan. Door middel van het dwars zitten van de belangen van de Verenigde Staten en de Europese Unie kan Rusland bijvoorbeeld meer onderhandelingsruimte afdwingen tegenover de economische blokkade tegen Rusland en een verdere versteviging van de militaire grip op het nabije Oosten. Andersom geldt dit voor de afwijzende houding van de VS over de inmenging van Rusland. Die dient vooral de monopolypositie van de VS als politieagent in de wereld te handhaven.

Ook Nederland heeft een aandeel in de verslechtering van de situatie in Syrië. Als lid van de NAVO stelde Nederland Patriot-raketten op in Turkije - maar hield zich verder afzijdig in wat zich aan de andere kant van de grens afspeelde. Net als dat er nu een oogje wordt dichtgeknepen in de brute onderdrukking van de Koerden in Turkije en de frustratie van het verzet tegen IS in Rojava. Nederland heeft de afzijdigheid tegenover het conflict in Syrië tot noch toe altijd proberen te legitimeren met bepaalde een politieke correctheid. Er zou geen plek meer zijn voor het regime van mensenrechtenschender Bashar al-Assad. Maar met de stroom vluchtelingen die de internationale afzijdigheid teweeg bracht en de militaire interventie van Rusland lijkt er wereldwijd een schuiving plaats te vinden in deze positie. Steeds meer stemmen gaan op voor een politiek het ‘mindere kwaad’ - waarbij de massamoordenaar en martelaar Assad het 'mindere' kwaad is.

Het artikel van Elmar Millich gaat in op de situatie in Syrië en Koerdistan en hoe internationale belangen in de vorm van een modern imperialisme het zelfbeschikkingsrecht van de bevolking van Syrië bruut ontneemt.

De Syrische Revolutie bestaat niet meer

Een reactie op Herald Etzbach’s kritiek op de “selectieve solidariteit” met Koerdistan.

Dit artikel verscheen onder de titel “Die syrische Revolution gibt es nicht mehr” in Analyse und Kritik #600 (2014). Door Elmar Millich, activist bij TATORT Kurdistan, vertaling door Tommy Ryan.

Sinds de Verenigde Staten in een verbond met twijfelachtige despoten Islamitische Staat (IS) als hoofdvijand in het Midden Oosten verklaard hebben, en hen in Irak en Syrië met luchtaanvallen bestoken, heerst er in het politieke establishment en de media de angst dat het Westen zich met het ‘kleinere’ kwaad van Assad zou kunnen schikken. Daarmee lijkt de voorziene machtswissel in Damascus van de baan.

In AK #599 beargumenteert Harald Etzbach dat de linkse beweging door de eenzijdige solidariteit ten gunste van de Koerdische zelfbestuurde gebieden (Rojava), de democratische oppositie in Syrië negeert en daarmee de heerschappij van Assad ondersteunt: “De eenzijdige ondersteuning van het Koerdische zelfbestuur speelt het Assad-regime in de hand.” Activisten van de campagne TATORT Koerdistan worden daarbij in relatie tot Rojava verweten “romantische revolutionaire fantasieën” te hebben, zonder dat zij oog zouden hebben voor de gehele Syrische situatie.

Het klinkt goed, solidariteit met een “democratische oppositie” om zo de “Syrische Revolutie” vooruit te brengen. Maar dat kan niet zonder een analyse van de gebeurtenissen en de actuele machtsverhoudingen in Syrië. De democratische opstand van delen van de bevolking in Syrië in 2011 werd al zeer snel door buitenlandse interventies gekaapt – vooral door Turkije, Saudi Arabië en Qatar.

De burgerbevolking is gegijzeld door deze oorlog

Zij werden door de Westerse staten welwillend ondersteund. Men zag een geopolitieke kans om, doormiddel van indammingspolitiek tegen Iran en diens ‘Shiitische Boog’ Theheran-Damascus, Hezbollah te verslaan. Men hoopte zo, dat na een periode van enige maanden, de Syrische staatstructuur ineen zou storten waarna naar bewezen patroon een aan het buitenland loyale pseudoregering zou kunnen worden geïnstalleerd.

De Koerdische Unie Partij (PYD) betekende in dit spel een stoorfactor. Dit levert hen tot op heden de voorwerping op dat zij overeenkomsten hebben getroffen met de Syrische centrale regering – zo ook in een voetnoot van Etzbach.

Dat de PYD goede redenen had voor die verhouding, om zo een militarisering van de protestbeweging tegen te gaan, toont een korte terugblik: Het is niet zomaar dat in 2011 het Vrije Syrische Leger (FSA) en eveneens de door het Moslimbroederschap gedomineerde Syrische Nationale Raad (SNC) in ballingschap, zich in Turkije bevinden. De soenitische dominantie en de politieke afhankelijkheid van deze oppositie-verbanden van Westerse en Arabische staten en vooral Turkije is overduidelijk. Dit stuitte begrijpelijker wijze niet alleen bij de Koerden op scepsis, maar ook bij verschillende andere bevolkingsgroepen als Christenen en Alevieten.

Elk Koerdisch voorstel werd door deze verbonden onder druk van Turkije afgewezen waarbij de discussie bijv. tot “na de Revolutie” werd verschoven. De PYD heeft zich hierom ver van dit verbond gehouden en is een relatie aangegaan met het Nationale Coördinatie Comité voor Democratische Verandering (NCC) in Syrië, dat zich uitspreekt voor een oplossing binnen Syrië door middel van onderhandelingen en verzet tegen buitenlandse militaire interventie.

Het doel van het Koerdische zelfbestuur in Rojava was om – tegen het verzet van andere Koerdische partijen in – de Koerdische gebieden buiten de toenemende proxy-oorlog[1] te houden. Hiervoor waren, naast grote delen van de Koerdische bevolking, ook andere daar levende religieuze en etnische minderheden hen dankbaar. Bovendien vinden miljoenen vluchtelingen uit de oorlogsgebieden er bescherming – in ieder geval tijdelijk. Dat Kobanê inmiddels overeenkomsten vertoont met de aan puin geschoten steden als Homs en Aleppo, hebben de Koerden vooral te danken aan de ondersteuning van IS door de Turkse minister-president Erdogan en niet Assad.

Ondertussen is het geen geheim meer dat er binnen de FSA al lang geen eenheid meer is. In de door Etzbach genoemde strijd om stadsdelen heersen er naast lokale opstandelingen de meest diverse milities. Milities die hun bondgenoten uitkiezen op basis van wie hen op dat moment geld en wapens betaalt. De burgerbevolking die nog niet de mogelijkheid heeft gehad om weg te vluchten uit deze ruïnesteden zijn de gijzelaars van deze oorlog waar het Syrische leger bij hun bombardementen geen oog voor heeft. Maar ook de zogenaamde gematigde oppositie heeft er geen probleem mee om, vanuit iets ten zuiden van Damascus, woongebieden die in handen van het Syrische leger zijn onder vuur te nemen met mortiervuur of het water- en energienet in het platteland te vernietigen.

Volgens internationale schattingen zijn in Syrië 1500 verschillende milities actief. Hoe hopeloos de situatie is toont het voornemen van de VS aan om nog eens 5000 “gematigde” oppositietroepen militair op te leiden om tegen IS, en mogelijkerwijs later ook tegen Assad, de oorlog in te sturen. Aan de politieke zijde ziet het er niet veel beter uit. Het gebrek aan invloed van de “Syrische Nationale Coalitie” op de gebeurtenissen is zo overduidelijk geworden, dat men hierover in de media het afgelopen jaar nauwelijks nog iets hoort.

In deze situatie [nog] van een Syrische Revolutie spreken is verhelderend. Het begrip burgeroorlog treft de situatie echter ook niet volledig. Het betreft namelijk inmiddels een geïnternationaliseerd conflict waarin Iran, Turkije, Saudi-Arabië en Katar direct of indirect betrokken zijn bij de militaire ontwikkelingen. De Syrische middenklasse zit, voor zover zij nog niet gevlucht is, voor het grootste deel op gepakte koffers. Niemand vertoont zin om verstrikt te raken in een oorlog tussen het Syrische leger en Jihadistische groeperingen.

Dit geld ook voor de Koerdische gebieden. In Rojava is er een groot tekort aan artsen, ingenieurs en soortgelijke specialisten die door de onzekerheid naar Europa of andere delen van Koerdistan gevlucht zijn. De in Syrië verblijvende bevolking is wat betreft hun loyaliteit aan Assad diep verdeeld. Er is geen opstand van “de Syriërs” tegen Assad. Wel zijn er mensen uit alle delen van de Syrische bevolking die ten midden van de oorlogsmisdaden menselijke waarden verdedigen. Met risico op vervolging van alle kanten proberen zij primaire medische hulp en voedingsmiddelen zeker te stellen, mensen op te leiden en politiek verzet op te bouwen. Het is vanzelfsprekend dat deze mensen ons respect en onze solidariteit verdienen.

Wij zijn van mening dat solidariteit met de bevolking in Syrië voor Links op de eerste plaats betekend deze oorlog te stoppen. Dat betekend vooral dat de toevoer van wapens, strijders en financiële stromen naar Syrië moeten worden gestopt. Daarnaast is het van belang om het voorstel van Staffan de Mistura van de Verenigde Naties[2] te overwegen. Hij stelt voor dat vanwege de versplintering van de gewapende krachten, er eerst lokale vredesovereenkomsten moeten worden gesloten. Alleen dan kan er een oplossing worden gevonden voor geheel Syrië. Bewapende groepen die zich aan deze oplossing onttrekken, zoals IS en Al-Nusra-Front, moeten op bredere basis bestreden worden zoals de YPG met delen van de FSA in de kantons Kobanê en Afrin doet.

Wie gelooft dat het kwaad dat op het moment geschied in Syrië enkel aan Assad te wijten is, en denkt dat met zijn omverwerping de problemen automatisch opgelost zouden zijn, houd een gevaarlijke illusie in stand. Men hoeft maar te kijken naar Libië, waar dit vaak herhaalde sprookje van de afgelopen maanden duidelijk weerlegd word. Gebrek aan militaire ondersteuning door het westen heeft grote delen van de beginnend democratische oppositie in de handen van de Islamisten gedreven.

Waarom is er wereldijde solidariteit met Rojava

Het is de Koerdische beweging tot noch toe gelukt de door hen gecontroleerde gebieden in Noord Syrië buiten een toenemend geïnternationaliseerde, brute oorlog te houden. Daarbij heeft men het onder de moeilijkste omstandigheden voor elkaar gekregen om de verschillende etnische en religieuze bevolkingsgroepen binnen hun zelfbestuur te betrekken. De deelname van vrouwen in de verdediging en het dagelijks bestuur in een door patriarchale verhoudingen gekenmerkte regio zorgt daarbij voor wereldwijde interesse.

De Syrische Koerden hebben zich daarbij niet op hun eigen eilandje teruggetrokken. Afgelopen zomer hebben zij in het naastgelegen Irak tienduizenden Yezidi en Christenen uit het Sinjargebergte van de dood gered. Het was de invloed van de Turkse regering, die oorlog en de vernietiging in de vorm van IS naar Kobanê bracht.

[1] Proxy-oorlog: een oorlog tussen twee (of meer) groepen die niet op eigen grondgebied wordt uitgevochten maar indirect. Voorbeelden zijn de oorlogen in Afrika en Azië tijdens de Koude Oorlog tussen de VS en de Sovjet Unie, maar ook de recentelijke spanningen in Oekraïene komen hiervoor in aanmerking.

[2] Dit argument geeft verder niet de mening van de vertaler weer over de Verenigde Naties.

Tags:

Categorie: